คนแรกที่สังเกตเห็นเหอหยุนคือซูเวย์
“หนูหยุน ยืนอยู่ตรงนั้นทำไม มาทานข้าวสิ” ซูเวย์โบกมือเรียกเหอหยุน
ซ่งหวานหวนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมเหอหยุนไปแล้ว จึงรีบจิบน้ำเพื่อกลบเกลื่อน แล้วพูดเสริมว่า “ใช่จ้ะ หนูหยุน มาทานข้าวเร็ว”
เมื่อเทียบกับครั้งแรกที่พบ เหอหยุนในตอนนี้เปลี่ยนเป็นชุดใหม่ ผมก็สระจนสะอาด ยังคงรวบหางม้าต่ำ เดินแล้วชอบก้มหน้าก้มตาเป็นนิสัย
เธอเดินมาที่โต๊ะอาหาร มองซูหมิงหงและซ่งหวานหวนแล้วเอ่ยปาก “พ่อ…”
“แค้ก!” ซูหมิงหงไอเสียงดัง ขัดจังหวะเสียงของเธอ
ซ่งหวานหวนพูดต่อ “หนูหยุน มานั่งข้างอาเสี่ยวเถอะ”
สีหน้าเหอหยุนแข็งทื่อ รีบแก้คำเรียก “ลุง ป้า”
เธอเดินมาทางซ่งหวานหวน แต่ข้างๆ ซ่งหวานหวนมีซูเวย์นั่งอยู่ ถ้าเธอจะนั่ง ก็ต้องนั่งข้างซูเวย์เท่านั้น
เหอหยุนยืนอยู่ตรงนั้น จ้องมองซ่งหวานหวนนิ่งๆ ไม่รู้ว่ารอคอยอะไรอยู่
ซูเวย์สงสัย “หนูหยุน?”
แต่ซูเฉินกลับมองออกว่าอะไรเป็นอะไร หัวเราะเยาะ “เฮ้ย จะให้พี่สาวฉันย้ายที่ให้เธอรีเปล่า ฝันไปเถอะน่า?”
ก็แค่ลูกหลานของญาติ คนนอกคนหนึ่ง ให้เข้ามาอยู่ในบ้านก็ถือว่าดีเท่าไหร่แล้ว ยังคิดจะได้อีกเรื่อยๆ ซูเฉินรู้สึกได้ว่ามันน่าขัน
เหอหยุนกัดริมฝีปากแน่น ดื้อรั้นรอให้ซ่งหวานหวนพูด
ซ่งหวานหวนรู้สึกสงสารขึ้นมาเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นสีหน้าไร้เดียงสาของซูเวย์ หัวใจของเธอก็กลับมาลำเอียงทันที “หนูหยุน นั่งข้างๆ วีวีเถอะนะ”
สายตาเหอหยุนหม่นลง เชื่อฟังไปนั่งข้างซูเวย์