เวลาผ่านไปทีละวินาที ค่าความรู้สึกที่เห็นอยู่นั้นไม่เพิ่มขึ้นอีกแล้ว ซูเวย์รู้ดีว่าได้เวลาเหมาะสมแล้ว นั่งอยู่ตรงนี้ก็เบื่อเปล่า ๆ วางแผนจะกลับ
นางมองหาตัวหลินจื่ออวี้ ทว่าราบรื่นเหลือเกินที่เห็นเขารับสายโทรศัพท์แล้วเดินออกจากห้องส่วนตัวไป
ไม่นาน ข้อความของหลินจื่ออวี้ก็เด้งขึ้นมาพร้อมเสียงติ๊ง
[เว่ยเว่ย ขอโทษนะ ฝั่งแม่ฉันมีเรื่องยุ่งนิดหน่อย ต้องรีบไปโรงพยาบาล ส่งเธอไม่ได้แล้ว ให้เพื่อนฉันไปรับเธอแทนนะ]
ซูเวย์ขมวดคิ้วบางอย่างใจเย็น เข้าใจผู้อื่น ตอบกลับไป: [ไม่เป็นไร ฉันนั่งแท็กซี่กลับเองได้ แฟนสาวอาป่วยเป็นอะไรเหรอ]
[โคตรขอโทษเลยเวยเวย] หลินจื่ออวี้กล่าวอีก [ตอนนี้ยังไม่รู้ชัด]
[ไม่เป็นไร เธอก็อย่าเป็นห่วงมากนัก แฟนสาวต้องไม่เป็นอะไรแน่ ๆ]
พูดจบ ซูเวย์ก็ตั้งใจจะปิดมือถือลุกขึ้นเดินออกไป
เพียงแต่ความคิดพลิกผัน ทันใดนั้นนางก็ตระหนักว่านี่คือโอกาส
ซูเวย์ชะงักการลุกของตัวเอง นั่งลงอย่างสบายใจ แล้วหันไปดึงชายเสื้อของเซี่ยเหิงเบา ๆ : "พี่คะ เวลาไม่ค่อยดีแล้ว หนูต้องกลับบ้านแล้วล่ะ"
ตอนพูด นางจงใจเอียงมือถือไปด้านข้าง พอดีให้เซี่ยเหิงเห็นบทสนทนาระหว่างตัวเองกับหลินจื่ออวี้
เซี่ยเหิงมองไปที่หน้าจอมือถือตามที่นางคาดไว้
"เธอกลับยังไง?"
ซูเวย์กำมือแน่น : "หนูเรียกแท็กซี่ค่ะ"
"จื่ออวี้ล่ะ?" เซี่ยเหิงทั้งรู้ทั้งถาม