ในเวลาอาหารเย็น สมาชิกตระกูลซูทั้งห้าคนนั่งอยู่หน้าโต๊ะอาหาร
ซูหมิงหงนั่งบนที่นั่งหลัก ด้านซ้ายของเขาเรียงจากซ่งหวานหวนกับซูเวย์ ส่วนด้านขวาคือซูเฉิน
เหอหยุนลงมาชั้นล่างเป็นคนสุดท้ายอีกเช่นเคย เธอไม่อยากนั่งติดกับซูเวย์ จึงเปลี่ยนทิศทางเดินไปอีกฝั่ง
ซูเฉินเหลือบเห็นเธอเดินเข้ามา ก่อนพูดอย่างเอาแต่ใจว่า “อย่านั่งข้างฉัน ฉันกลัวว่าจะกินข้าวไม่ลง”
ฝีเท้าของเหอหยุนชะงักค้างทันที
เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยงวันเกิดเมื่อวาน ซ่งหวานหวนจึงรู้สึกไม่ดีกับเหอหยุนอย่างมาก ตอนนี้เธอเพียงมองดูอย่างเย็นชา ส่วนซูเวย์ยิ้มอ่อนโยน แต่ไม่ได้ช่วยคลี่คลายสถานการณ์ให้เหอหยุน
ซูหมิงหงเหลือบมองซูเฉินอย่างไม่หนักไม่เบา “พูดกับพี่เสี่ยวหยุนแบบนี้ได้ยังไง?”
ไม่รู้ทำไม พอได้ยินคำว่าพี่ ซูเฉินกลับรู้สึกกระสับกระส่ายและหงุดหงิดอย่างหนัก
ซูเฉินหัวเราะเยาะ “เธอเป็นพี่ฉันตรงไหน? ไม่ใช่ใครที่ไหนก็จะมาเป็นพี่สาวฉันได้ พี่สาวฉันมีแค่คนเดียว”
ถูกพูดจาดูหมิ่นเช่นนั้น สีหน้าของเหอหยุนก็ย่ำแย่อย่างเห็นได้ชัด
เมื่อคำนึงว่าตอนนี้ยังไม่สะดวกเปิดเผยตัวตนของเหอหยุน ซูหมิงหงจึงไม่พูดอะไรต่อ แล้วบอกเธอว่า “เสี่ยวหยุน ไปนั่งข้างเว่ยเว่ยเถอะ”
เหอหยุนไม่พูดอะไร เธอก้มหน้าแล้วไปนั่งลงบนเก้าอี้ที่เว้นจากซูเฉินไปสองที่อย่างกระฟัดกระเฟียด
อย่างไรก็เถอะ เธอจะไม่นั่งข้างซูเวย์เด็ดขาด
เมื่อเห็นเช่นนั้น ซูหมิงหงก็ขมวดคิ้ว ความไม่พอใจผุดขึ้นในใจ
ถ้าเลือกได้ ซูหมิงหงก็ไม่อยากยอมรับจริง ๆ ว่าเหอหยุนเป็นลูกสาวของเขา ไม่มีมารยาทแบบนี้ พาออกไปข้างนอกเมื่อไรก็คงมีแต่ทำให้คนอื่นหัวเราะเยาะ
เขาหันไปมองซูเวย์อีกครั้ง เธอสวยสง่างาม มารยาทครบถ้วน การศึกษาก็ไม่เลว เลิศเลอกว่าคุณหนูจากตระกูลใหญ่มีชื่อเสียงหลายคนเสียอีก