ซื้อของให้แมวสามสีเสร็จแล้ว ซูเวย์ก็จับมันใส่กล่องขนส่งสัตว์ วางไว้ที่เบาะหลัง ส่วนของที่ซื้อมาเธอก็โยนใส่ท้ายรถรวดเดียว
แต่ดูเหมือนแมวสามสีจะไม่ยอมถูกขัง มันข่วนประตูกล่องขนส่งสัตว์ไม่หยุด
ซูเวย์กับเซี่ยเหิงจึงต้องฉีกซองเนื้อแมวมาปลอบมัน
“เป็นเด็กดีนะ ตามพี่ชายกลับบ้านไป ต่อไปก็จะได้กินดีอยู่ดี อดทนอีกสักหน่อยก็จะได้ใช้ชีวิตสุขสบายแล้ว รู้ใช่ไหมว่าควรเลือกยังไง”
ซูเวย์พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พลางหยิกหูแมวเล่นอย่างซุกซน
เซี่ยเหิงบีบซองเนื้อแมวซองสุดท้ายจนหมด แล้วเหลือบมองซูเวย์ “แมวกินเผ็ดไม่ได้”
ซูเวย์หลุดหัวเราะทันที “พี่ชายตลกจังเลยค่ะ”
เซี่ยเหิงยกมุมปากตาม ก่อนโยนซองเนื้อแมวที่กินหมดแล้วลงถังขยะ จากนั้นก็ถือโอกาสตอบข้อความของแม่
[รอสักครู่ กำลังให้อาหารแมวอยู่]
หลินเพ่ยหยุนไม่สนหรอกว่าจะให้อาหารแมวหรือไม่: [รีบมาหาฉันเดี๋ยวนี้!]
[ผมจะพยายาม]
ส่งข้อความไปแล้ว เซี่ยเหิงก็ไม่อ่านข้อความตอบกลับของแม่อีก ก่อนเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า
“กลับโรงพยาบาลไหม” เขาถามซูเวย์
ซูเวย์ส่ายหน้า “ดึกแล้ว พี่ชายไปส่งฉันที่มหาวิทยาลัยเลยดีกว่าค่ะ”
เซี่ยเหิงยกมุมปาก ใช้เขาคล่องขึ้นทุกทีเลยนะ
มหาวิทยาลัยของซูเวย์อยู่ห่างจากที่นี่ราวครึ่งชั่วโมง โชคดีที่รถไม่ติด ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถเบนท์ลีย์ก็จอดอยู่หน้าหอพัก
“ลาก่อนค่ะพี่ชาย”
ซูเวย์ลงจากรถ โบกมือให้เซี่ยเหิง ตั้งใจจะขึ้นหอไปเลย ใครจะคิดว่าเซี่ยเหิงจะลงจากรถตามมาด้วย