ห้องพัก
พอเห็นคุณยายฟู่กลับมา ซูเวย์ก็รีบเข้าไปต้อนรับ ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจก็ยังแสร้งถามว่า "คุณยายไปไหนมาคะ? หนูแค่ไม่ทันมองก็ไม่เห็นคุณยายแล้ว หนูกังวลจะแย่อยู่แล้ว"
คุณยายฟู่ตบมือเธอเบาๆ "กังวลอะไรล่ะ คุณยายไม่สบายดีอยู่หรือไง?"
ไม่อยากให้ซูเวย์รู้เรื่องที่เพิ่งเกิดเมื่อครู่ คุณยายฟู่จึงหันไปถามเรื่องอื่นเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของเธอ "ตรวจเสร็จแล้วหรือยัง หมอว่ายังไงบ้าง?"
ซูเวย์แกล้งทำเป็นป่วยอยู่แล้ว พอได้ฟังดังนั้นก็ส่งเสียงตาม "หมอบอกว่าหนูหายดีขึ้นมากแล้ว แค่ว่าภูมิคุ้มกันต่ำไปหน่อย ต้องบำรุงๆ หน่อย" เธอพูดเสียงอ้อน "คุณยายส่งของบำรุงมาให้ขนาดนี้ หนูยังไงก็ต้องดูแลตัวเองให้แข็งแรงได้แน่นอนอยู่แล้ว"
คุณยายฟู่ยิ้มบางๆ "ของบำรุงเป็นเรื่องรอง ต้องกินข้าวให้เยอะๆ ด้วย เธอผอมเกินไปแล้ว"
"หนูฟังคุณยายค่ะ"
ตรวจเสร็จก็ควรกลับได้แล้ว ซูเวย์ประคองคุณยายฟู่ "คุณยาย เราไปกันเถอะค่ะ"
พอเดินเข้าลิฟต์ ผู้อำนวยการโรงพยาบาลยังคิดจะตามไปส่ง คุณยายฟู่ก็โบกมือปฏิเสธว่าไม่เป็นไร ประตูลิฟต์ค่อยๆ ปิดลงท่ามกลางสายตาที่จดจ่ออยู่กับเธอของผู้อำนวยการ
ชั้นหนึ่ง
เฮ่หลินยืนปากกัดขนมปังอยู่กับคนอื่นๆ ที่รอลิฟต์
เสียงติ๊งดังเบาๆ ประตูลิฟต์ค่อยๆ เปิดออก
"คนเยอะจังเลย คุณยาย หนูประคองคุณยายนะคะ"
ร่างคุ้นเคยร่างหนึ่งดึงดูดสายตาของเฮ่หลิน เขากลืนขนมปังลงคอ แล้วมองไปทางนั้น
เป็นเธอจริงๆ ด้วย
บังเอิญว่าตอนนั้นซูเวย์ก็เงยหน้าขึ้นมาพอดี สบตาเขาเข้าพอดี
เฮ่หลินยกมุมปากขึ้น ครั้งก่อนที่เจอกันในห้าง เขายังไม่ทันได้พูดอะไรก็ถูกชู่เยวี่ยดึงตัวไปเสียก่อน ครั้งนี้ไม่มีใครมาดึงเขาแล้ว แต่ใครจะไปรู้ว่าซูเวย์ไม่ได้คิดจะสนใจเขาเลย แค่มองผ่านๆ แล้วก็หันกลับไป เหมือนมองคนแปลกหน้า