คุณยายฟู่เป็นหญิงชราผู้เคร่งขรึมและสง่างาม ใบหน้าเรียบเฉยไม่ยิ้มแย้มหยอกล้อ ดูแล้วเข้าใกล้ยาก แต่พอได้อยู่ด้วยกันไปสักพักก็จะรู้ว่าเธอเป็นคนใจดีที่ภายนอกเย็นชา
“คุณยาย ชุดนี้สวยมากเลยค่ะ”
ซูเวย์โอบแขนคุณยายฟู่อย่างสนิทสนม พร้อมนั่งพูดคุยอยู่ที่ห้องรับแขก
คุณยายฟู่ชอบใส่ชุดกี่เพ้า ผ้าล้ำค่าหลากหลายชนิดผ่านการตัดเย็บอย่างประณีต ประกอบกับไข่มุกหรืออัญมณี ดูสง่างามและมีระดับ
ได้ยินดังนั้น นางยิ้มบางๆ พลางกล่าว “ครั้งที่แล้วตอนสั่งตัด ฉันเผื่อตัดให้เธอสองสามชุดด้วย ไปดูสิ ชอบแบบไหนก็เอากลับไปได้”
ซูเวย์ไม่คิดว่าจะมีเซอร์ไพรส์แบบนี้ รอยยิ้มผุดขึ้นมาทันที “สายตาคุณยายต้องดีแน่นอน ฉันจะไปลองเดี๋ยวนี้เลย!”
นางวิ่งขึ้นชั้นบนไปลองชุดอย่างดีใจ สุดท้ายก็เลือกชุดกี่เพ้าผ้าซ่งจินสีม่วงอ่อนมาสวม ส่วนชุดที่เหลือเก็บไว้ กลับไปใส่ที่วิลล่าทีละชุด
“คุณยาย สวยไหมคะ?”
ซูเวย์วิ่งมาหมุนตัวรอบหนึ่งต่อหน้าคุณยายฟู่ สีม่วงอ่อนขับผิวของนางให้ขาวผ่อง รูปร่างอ่อนช้อย สายตาอบอวลด้วยประกายมีชีวิตชีวา
คุณยายฟู่พยักหน้า พลางกล่าวด้วยความพอใจ “งามดี”
ว่ากันว่าคนต้องอาศัยเครื่องแต่งกาย แต่บางครั้ง ต่อให้เสื้อผ้างามเพียงใด ก็ต้องมีคนที่ห่มใส่แล้วดูดีจริงๆ ถึงจะเสร็จสมบูรณ์
มองดูคนที่ยิ้มงดงามราวดอกไม้ตรงหน้า คุณยายฟู่เผลอเหม่อลอยไปครู่หนึ่ง
นางรู้ดีว่าที่ซูเวย์อยู่ข้างๆ หลานชายได้ก็เพราะหน้าตาคล้ายชู่เยวี่ย พูดให้ฟังดูแย่หน่อยก็คือเป็นแค่ของเลียนแบบ แต่ถ้าให้กล่าวตามจริง ซูเวย์กับชู่เยวี่ยยืนอยู่ด้วยกัน ใครเป็นของเลียนแบบกันแน่ยังไม่รู้ได้