ฟู่จิ่งเซินเห็นบัตรใบนั้นจริง ๆ เพียงแต่ยังไม่ทันได้ก้มลงเก็บ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาฉับพลัน
“คุณฟู่ หาคุณซูเวย์เจอแล้วค่ะ”
ฟู่จิ่งเซินชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วผุดลุกขึ้นยืน เดินก้าวยาว ๆ ออกไปด้านนอก บัตรธนาคารที่เกือบจะได้กลับมาเห็นแสงอีกครั้ง ยังคงนอนอยู่ในซอกนั้นต่อไป
ก็บังเอิญจริง ๆ ที่โรงแรมที่ซูเวย์พักอยู่ ฟู่กรุ๊ปมีหุ้นส่วนอยู่พอดี คำสั่งให้ตามหาคนของฟู่จิ่งเซินเพิ่งจะสั่งลงไป ทางนั้นก็สืบได้ว่าซูเวย์เช็คอินอยู่ที่ไหน
“ทำให้เธออยู่นิ่ง ๆ ไว้ แล้วรอฉันไปถึง”
ฟู่จิ่งเซินเดินจากไปด้วยฝีก้าวยาว ๆ พลางสั่งให้คนรับใช้เก็บห้องของซูเวย์ให้สะอาดเรียบร้อย
คนรับใช้รับคำ หยิบอุปกรณ์ทำความสะอาดขึ้นไปชั้นบน ที่จริงห้องนั้นสะอาดอยู่แล้ว แค่เอาของที่ถูกเคลื่อนย้ายกลับเข้าที่ แล้วเช็ดถูเล็กน้อยก็เรียบร้อย ไม่นานก็เก็บเสร็จ
“เอ๊ะ?” ตอนที่เธอก้มลงเก็บผ้าขี้ริ้วที่หล่นโดยไม่ทันระวัง ก็มองเห็นอะไรบางอย่าง เธอหมอบลงข้างโต๊ะเครื่องแป้ง แล้วใช้ปลายนิ้วคีบบัตรแข็ง ๆ ใบนั้นออกมา “นี่มันอะไรน่ะ?”
บัตรธนาคาร?
คนรับใช้พลิกดูไปมาหลายรอบ เดาว่าน่าจะเป็นของคุณซูเวย์ที่เผลอทำหล่นไว้
เธอรีบถือบัตรธนาคารไปหาพ่อบ้าน
พ่อบ้านรับไว้แล้วรีบวิ่งตามออกไปเป็นคนแรก ตั้งใจจะเอาไปให้ฟู่จิ่งเซิน แต่พอวิ่งออกไปดู แม้แต่ท้ายรถก็มองไม่เห็นแล้ว
พ่อบ้านคิดจะโทรหาฟู่จิ่งเซิน แต่ก็กลัวจะรบกวนตอนเขาขับรถ เลยต้องยอมวาง