ซูเวย์จำไม่ได้ว่าตัวเองหลับไปตอนไหน พอตื่นขึ้นมาท้องฟ้าก็มืดแล้ว แม้แต่โทรศัพท์ก็แบตหมดจอเป็นสีดำไปแล้ว
เธอถอดหูฟังออก เสียงด้านนอกประตูก็เงียบไปแล้วเช่นกัน
ซูเวย์: [พระเอกกลับไปแล้วเหรอ?]
หกร้อยหกสิบหก: [ยัง เขาพักอยู่ห้องข้างๆ เธอน่ะ]
ตอนที่หกร้อยหกสิบหกเหงาๆ ก็เลยลองตรวจสอบดูว่าทำไมพระเอกถึงตามมาหาเธอได้เร็วขนาดนี้
พอรู้ว่าโรงแรมที่เธอพักมีหุ้นส่วนของตระกูลฟู่ ซูเวย์ก็เข้าใจได้ทันที: [ซวยจริงๆ]
ซูเวย์ลูบท้องที่ส่งเสียงร้องดังจ๊อกแจ๊ก ค่อยๆ เปิดประตูออกเป็นช่องเล็กๆ เพื่อจะดูว่าข้างนอกไม่มีคนจริงๆ หรือเปล่า แต่ใครจะคิดว่าพอเปิดประตูออกมาก็เห็นปิ่นโตข้าวตั้งอยู่บนพื้น
ซูเวย์จำได้ทันทีว่าปิ่นโตนั่นเป็นของในคฤหาสน์
หกร้อยหกสิบหกยืนยันความคิดของเธอ: [ใช่ พระเอกให้คนส่งมาทาน่ะ]
ตอนนี้ซูเวย์หิวมาก แต่เธอแค่เหลือบมองปิ่นโตบนพื้น แล้วก็ฝืนใจหันหน้าหนี เตะปิ่นโตออกไป ปิดประตูแล้วสั่งอาหารเดลิเวอรีต่อ
เธอเป็นคนมีศักดิ์ศรี ของที่ฟู่จิ่งเซินส่งมาให้ เธอจะไม่กินเด็ดขาด
ครู่ต่อมา ประตูห้องข้างๆ ค่อยๆ เปิดออก มือขาวซีดที่ดูเย็นเยียบหยิบปิ่นโตบนพื้นขึ้นมา
ปลายนิ้วของฟู่จิ่งเซินกดแน่นจนซีด เขามองประตูที่ปิดสนิทนั่น เหมือนกับหัวใจที่ปิดตายของซูเวย์ ไม่ว่าเขาจะทำอะไร ก็เคาะไม่เปิดอีกต่อไปแล้ว
"กริ่งกริ่ง—"
เสียงโทรศัพท์ในห้องทำเอาซูเวย์ตกใจ เธอขมวดคิ้วแล้วรับสาย: "ว่า?"
ปลายสายเป็นพนักงานโรงแรม: "คุณซูคะ สวัสดีค่ะ ทางโรงแรมเรามีบริการส่งอาหารห้องพัก คุณต้องการทานมื้อเย็นไหมคะ?"
บังเอิญจริงๆ ซูเวย์สงสัยอย่างมากว่าโทรศัพท์สายนี้เป็นฝีมือของฟู่จิ่งเซินแน่นอน