เจียงยวี่โหรวแทบเป็นลมเพราะโกรธ ขบฟันแน่น “เหตุใดข้าถึงเป็นเช่นนี้ พระชายารองไม่รู้หรือ?”
ซูเวย์ยิ้ม “คำพูดของคุณหนูเจียงนี่ช่างน่าฟังจริง ๆ ฉันไม่ใช่คุณหนูเจียง แล้วจะรู้ได้อย่างไร? เสด็จแม่ ท่านว่าอย่างนั้นหรือไม่?”
ราชินีจะพูดอะไรได้?
จะให้นางพูดว่าเจียงยวี่โหรวไม่ควรคำนับซูเวย์หรือ? ซูเวย์เป็นพระชายารองขององค์รัชทายาท ส่วนเจียงยวี่โหรวก็เป็นเพียงบุตรสาวขุนนาง ในแง่ธรรมเนียมแล้วเหตุผลก็ฟังไม่ขึ้น ยิ่งไปกว่านั้น คนที่สั่งให้เจียงยวี่โหรวคำนับก็คือองค์รัชทายาท หากนางพูดเช่นนั้น ก็เท่ากับตบหน้าองค์รัชทายาท
ในดวงตาของเจียงยวี่โหรวมีความคาดหวังอย่างระมัดระวัง นางปรารถนาให้ราชินีช่วยตัดสินความเป็นธรรมให้ตน
ราชินีนวดขมับที่ปวดตุบ ๆ “พอแล้ว ทุกคนพูดให้น้อยลงหน่อย”
ชั่วพริบตา ภายในตำหนักก็เงียบลง
เจียงยวี่โหรวก้มหน้าลงอย่างผิดหวัง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก
ไม่เป็นไร อดทนไปก่อนชั่วคราวก็พอ รอให้นางแต่งกับองค์รัชทายาทแล้ว คนที่ต้องคำนับซูเวย์ก็ควรเป็นนางต่างหาก
เจียงยวี่โหรวอดทนไว้ แต่ซูเวย์กลับไม่ยอมปล่อยนางไปง่าย ๆ นางกล่าวอย่างขุ่นเคืองว่า “เสด็จแม่ ท่านใจดีเกินไปแล้ว วันนี้เป็นวันคล้ายวันประสูติของท่าน เป็นวันสำคัญและเป็นมงคลเพียงใด แต่คุณหนูเจียงกลับทำหน้าเหมือนร่ำไห้ ช่างเป็นลางไม่ดีเสียจริง คนที่ไม่รู้เรื่องคงคิดว่านางไม่พอใจท่าน”
เจียงยวี่โหรวทั้งตกใจทั้งโกรธ รีบกล่าวทันทีว่า “นางพระ ข้าไม่ได้มีเจตนาเช่นนั้นเด็ดขาด!”
“ถ้าอย่างนั้นร้องไห้ทำไม?”
เจียงยวี่โหรวถูกยั่วโมโหจนเกือบพูดออกไปว่าเป็นเพราะซูเวย์บังคับให้นางคำนับ โชคดีที่นางยั้งปากไว้ได้ทัน
เหตุผลนี้พูดออกมาตรง ๆ ไม่ได้ ทั้งยังอาจทำให้คนเข้าใจผิดว่านางไม่พอใจการตัดสินใจขององค์รัชทายาท สุดท้ายเจียงยวี่โหรวจึงได้แต่กล้ำกลืนความอัดอั้นนี้ลงไป
“คือ...คือข้าถูกทรายในตาเพคะ”
ซูเวย์หัวเราะเยาะอย่างมีนัย “อย่างนั้นหรือ?”
ทั้งสองโต้เถียงกันไปมา จนราชินีรำคาญ โชคดีที่มีคนเปลี่ยนหัวข้อสนทนาเสียก่อน บรรยากาศในตำหนักจึงไม่ตึงเครียดถึงเพียงนั้น
ท่ามกลางฝูงชน คุณนายเจียงมองลูกสาวด้วยความเจ็บปวดใจ