เหลียนซินถูกตบจนหน้าหันไปข้างหนึ่ง ราวกับถูกไม้กระบองฟาดเข้าที่ศีรษะ สมองอื้ออึงไปหมด
“เหลียนซิน!”
เหลียนซินเป็นสาวใช้คนสนิทของเจียงยวี่โหรว ในคฤหาสน์ตระกูลเจียง บรรดาสาวใช้ตัวน้อยต่างเรียกนางด้วยความเคารพว่า พี่เหลียนซิน ต่อมาเมื่อเจียงยวี่โหรวได้รับการแต่งตั้งเป็นพระชายาเอก เวลานางออกไปข้างนอกก็มีแต่คนคอยประจบประแจง นี่เป็นครั้งแรกที่นางถูกตบหน้าอย่างไม่ไว้หน้าเช่นนี้
นางกุมแก้มตัวเองไว้ มึนงงอยู่นานกว่าจะได้สติ
สีหน้าเช่นนี้เหมือนกับตอนที่นางกำนัลสองคนในห้องหนังสือของเซียวฮุ่นเซิ่งถูกตบไม่มีผิด
ซูเวย์มองถิงหยู่ด้วยแววตาชื่นชม งานใช้แรงอย่างการตบหน้านี่ต้องยกให้ถิงหยู่จริง ๆ ตบไปทีเดียว แววตาก็ใสกระจ่างขึ้นไม่น้อย
เจียงยวี่โหรวประคองเหลียนซินไว้ มองซูเวย์อย่างไม่อยากเชื่อ นึกไม่ถึงว่านางจะทำตัวโอหังถึงเพียงนี้แม้ต่อหน้าองค์รัชทายาท
นางกล้าทำเช่นนี้ได้อย่างไร!
ซูเวย์ยังคงสีหน้าเรียบเฉย “คุณหนูเจียง บ่าวของคุณหนูไร้ระเบียบเกินไปแล้ว เจ้านายกำลังพูดอยู่แท้ ๆ ยังกล้าแทรกขึ้นมา หากไม่จัดการเสียบ้าง จะปล่อยไว้ได้อย่างไร ข้าจัดการแทนคุณหนูแล้ว ไม่ต้องขอบคุณหรอก”
พูดจบ นางก็หันไปมองถิงหยู่ “มือเจ็บไหม”
ถิงหยู่กระพริบตา สีหน้าอ่อนแรงเกินจริงปรากฏขึ้นบนใบหน้า “นางพระ เจ็บเจ้าค่ะ”
“ลำบากแล้ว กลับไปจะให้เงินรางวัล”
สิ้นคำ บริเวณโดยรอบก็เงียบกริบ
คนที่ถูกตบยังมึนงงอยู่ ไม่รู้ว่าโดนตบจนเสียสติหรือไม่ ส่วนคนที่ตบกลับยังได้รางวัลอีก
บั่นทอนจิตใจ
เจียงยวี่โหรวหายใจหอบถี่ เกือบจะไม่สนอะไรแล้ว ชี้หน้าซูเวย์ด่าว่านางไร้ยางอาย
นางฝืนกดอารมณ์ลง ก่อนก้มหน้าคุกเข่าลงพร้อมน้ำตา
“ขอองค์รัชทายาทโปรดให้ความเป็นธรรมด้วยเพคะ”