ฮ่องเต้กับราชินีอภิเษกสมรสกันมานานกว่ายี่สิบปี แม้จะพูดไม่ได้ว่ารักใคร่กลมเกลียวกันราวกับกาว แต่ก็ให้เกียรติและเคารพกัน
พอดีกับวันคล้ายวันประสูติของราชินี ฮ่องเต้จึงทรงเมตตาเป็นพิเศษ มีรับสั่งให้ภรรยาขุนนางขั้นสี่ขึ้นไปในเมืองหลวงเข้าวังมาร่วมฉลองวันคล้ายวันประสูติของราชินี และจัดงานเลี้ยงขึ้น ณ ท้องพระโรงหลักของตำหนักเฟิงอี๋
ในบรรดาผู้ที่เข้าวัง มีเพียงเจียงยวี่โหรวคนเดียวที่ราชินีทรงเชิญด้วยพระองค์เอง
วันงานเลี้ยงวันคล้ายวันประสูติ
สาวใช้เหลียนซินช่วยเจียงยวี่โหรวแต่งหน้าแต่งตัว รู้สึกเป็นเกียรติไปด้วย “คุณหนู ราชินีทรงเชิญคุณหนูเข้าวังด้วยพระองค์เอง ทั่วทั้งเมืองหลวงมีเพียงคุณหนูคนเดียวที่ได้รับเกียรติเช่นนี้ คนอื่นไม่รู้ว่าจะอิจฉาคุณหนูขนาดไหน”
เจียงยวี่โหรวเม้มริมฝีปากบางเบา “เป็นพระกรุณาที่ราชินีทรงเห็นความสำคัญของฉัน”
เมื่อแต่งหน้าแต่งตัวเสร็จ เจียงยวี่โหรวก็ขยับเข้าใกล้กระจกอย่างแผ่วเบา
บาดแผลบนหน้าผากเกือบหายดีแล้ว เหลือเพียงรอยจาง ๆ แต่เมื่อทาแป้งกลบ ตราบใดที่ไม่เข้าไปใกล้จนเกินไปก็จะมองไม่เห็น
แววตาของเจียงยวี่โหรวฉาบด้วยความกังวล “ขออย่าให้เป็นแผลเป็นเลย”
เหลียนซินปลอบใจ “คุณหนูไม่ต้องกังวล หมอหลวงบอกแล้วว่าจะไม่เป็นแผลเป็น ตอนที่คุณหนูอภิเษกสมรสกับองค์รัชทายาท รับรองว่าจะมองไม่เห็นรอยแผลแม้แต่นิดเดียว”
เจียงยวี่โหรวฝืนทำใจให้สบาย “หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น”
เหลียนซินรู้สึกไม่เป็นธรรมแทนนาง “ถ้าไม่ใช่เพราะพระชายารองซู คุณหนูก็คงไม่ต้องเผชิญเรื่องอุบัติภัยที่ไม่ควรมากระทบเช่นนี้ พระชายารองซูช่างน่ารังเกียจจริง ๆ!”
พอนึกถึงซูเวย์ แววตาของเจียงยวี่โหรวก็มืดหม่นลง
“องค์รัชทายาททรงปกป้องนาง ฉันจะทำอะไรได้?”