ที่นอนนุ่มๆ ยุบตัวลง
ซูเวย์คร่อมตัวฟู่จิ่งเซิน จูบเขาอย่างไร้ระเบียบ รีบร้อนราวกับเด็กที่อยากได้ขนม และเหมือนกำลังจะใช้วิธีนี้เพื่อพิสูจน์อะไรบางอย่าง
สัมผัสได้ถึงความกระวนกระวายในท่าทางของซูเวย์ ฟู่จิ่งเซินปลอบโยนอย่างอดทน: "จะไม่ทิ้งเธอไปไหนหรอก ค่อยๆ นะ ไม่ต้องรีบ"
ภายใต้คำปลอบโยนทีละคำ ซูเวย์ค่อยๆ ใจเย็นลง
"เธอต้องพูดแล้วทำได้จริงๆ นะ"
"อืม"
ซูเวย์ซบแก้มกับเขาเบาๆ ด้วยความผูกพัน ฝังหน้าไว้ที่ซอกคอของฟู่จิ่งเซิน น้ำตาที่ยังตกค้างอยู่ที่หางตาทำให้ผิวข้างลำคอของเขาเปียกชื้น
เพียงแต่ไม่นาน ความชื้นที่ข้างลำคอก็กลายเป็นสัมผัสอีกแบบ อบอุ่น นุ่มชื้น ตามมาด้วยความเจ็บปวดเล็กน้อย ชวนให้หลงใหล
ฟู่จิ่งเซินใจลอย นี่มันคือสิ่งที่ในเน็ตเรียกว่าการฝั่งรักหรือเปล่า?
ไม่แปลกที่คู่รักจะชื่นชอบกันนัก
ไม่นาน รอยชื้นนี้ก็เลื่อนขึ้นมาตามลำคอ
ติ่งหูถูกดูดเข้าไปทันใดนั้น ร่างกายของฟู่จิ่งเซินก็ตึงเกร็งขึ้นมาทันที
มือที่กอดเอวซูเวย์ไว้แน่นขึ้นอย่างไม่รู้ตัว แววตาคมกริบราวกับเหวลึกไร้ก้น
ทีละน้อย ก็กลับมาหอมที่ริมฝีปากอีกครั้ง
เคล้าคลึง ละมุนละไม และก็ทรมานใจ
ฟู่จิ่งเซินพยายามอดกลั้น แต่ไม่อาจควบคุมปฏิกิริยาทางกายได้ ร่างกายทั้งแข็งทั้งร้อน ราวกับเหล็กที่ถูกเผาจนแดง
ซูเวย์สัมผัสได้ถึงบางอย่าง จึงแหย่ที่หน้าอกเขา แล้วพูดยียวน: "เธอบอกเองนะ ว่าต้องค่อยๆ ไม่ต้องรีบ ฉันเชื่อฟังมากเลยนะ"
แววตาของฟู่จิ่งเซินหม่นลง เปล่งประกายอันตรายบางอย่างออกมา