ค่าความรู้สึกหยุดที่ 94 สุดท้าย ดีกว่าที่ซูเวย์คาดไว้มาก เธอตั้งใจไว้แค่ว่าขึ้นไปถึงเก้าสิบก็ถือว่าไม่เลวแล้ว
ทุกอย่างจบลง ซูเวย์ถูกฟู่จิ่งเซินอุ้มเข้าห้องน้ำ
แต่เธอเหนื่อยเกินไป แม้แต่แขนก็ไม่อยากยกเอง ตลอดทางเหมือนตุ๊กตาผ้าให้ฟู่จิ่งเซินจัดการตามใจ
ถ้ายังมีแรง เธอไม่รังเกียจที่จะเล่นอะไรในห้องน้ำอีกรอบ เผื่อค่าความรู้สึกจะขึ้นได้อีก แต่เหนื่อยเกินไปจริง ๆ อยากจะล้มตัวลงนอนทันที
ผู้ชายที่เพิ่งได้ลิ้มรสเป็นครั้งแรก ก็ไม่รู้จักเบาใจมือกันเลย
ใช่แล้ว ถึงจะไม่อยากยอมรับ แต่ก็เป็นครั้งแรกที่ทั้งคู่ได้ขึ้นเตียงกันจริง ๆ
ซูเวย์รู้สึกชื่นชมฟู่จิ่งเซินจริง ๆ เธอเป็นคนสวยขนาดนี้อยู่ข้างกายเขาทุกวัน เขากลับอดใจไหว ไม่งั้นถ้าไม่ได้โอกาสนี้ ก็ไม่รู้ว่าจะต้องอดทนไปอีกนานแค่ไหน
เพราะเหตุนี้ ซูเวย์จึงไม่เคยสงสัยเลยว่าฟู่จิ่งเซินจะไม่ไหวหรือเปล่า
ข้อเท็จจริงพิสูจน์ว่าซูเวย์คิดมากไปเอง
เธอจ้องคนต้นเหตุด้วยแววตาเข้ม เอ่ยเสียงออดอ้อนราวกับงอน ๆ ว่า "เหนื่อยจัง"
"ฉันนวดให้เธอนะ"
ซูเวย์นอนอยู่ในอ่างอาบน้ำ วางขาพาดบนตัวฟู่จิ่งเซินให้เขานวดให้ ไม่นานเธอก็รีบหดขากลับมาทันที "จะจับตรงไหนล่ะเนี่ย?"
ฟู่จิ่งเซินสีหน้าจริงจัง "ตรงนี้เหนื่อยกว่า ต้องการนวดมากกว่า"
ซูเวย์ดีดน้ำขึ้นมาสาดใส่เขา "ความผิดใครกัน?"
ละอองน้ำกระเด็นโดนคางของฟู่จิ่งเซิน แล้วไหลลงมาตามแผ่นอกและกล้ามเนื้อหน้าท้อง หายเข้าไปในผืนน้ำ ช่างเซ็กซี่เหลือเกิน