ฟู่จิ่งเซินก้าวเข้ามาในลิฟต์ เขาสูงโปร่ง รูปร่างสง่าผ่าเผย พอเข้ามา ลิฟต์ที่เดิมทีดูกว้างขวางก็กลับคับแคบลงทันที
ซูเวย์ถลึงตาใส่เขา: "ตามมาทำไม?"
ค่าความรู้สึกแปดสิบกว่าทำให้ฟู่จิ่งเซินยิ่งอดทนกับซูเวย์มากขึ้น ระหว่างทางที่ตามมาเขาก็ปลอบใจตัวเองจนพอใจแล้ว
ไม่ใช่เพิ่งรู้จักนิสัยของซูเวย์วันนี้ ถ้าแค่อารมณ์เสียเล็กน้อยแบบนี้ยังทนไม่ได้ หลังจากแต่งงานกันไปก็คงต้องทะเลาะกันทุกวันแน่ๆ
ต้องมีใครสักคนยอมถอยหนึ่งก้าว
แต่ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือต้องปลอบซูเวย์ให้ได้ก่อน
ฟู่จิ่งเซินเม้มริมฝีปากบาง ยอมอ่อนให้ก่อน: "อย่าโกรธเลย ถ้าชอบที่นี่ ฉันมีคฤหาสน์อยู่หลังหนึ่ง วิวไม่แพ้ที่นี่เลย อยากอยู่กี่วันก็ได้"
ซูเวย์เหลือบตามองเขา: "จะยกให้ฉันเหรอ?"
"อือ"
ทันใดนั้น ซูเวย์ก็รู้สึกว่าฟู่จิ่งเซินดูเข้าตาขึ้นมาทันที ไอ้พวกนายทุนที่ชั่วร้าย พลังของเงินที่ชั่วร้ายจริงๆ
"หึ อย่าคิดว่าฉันจะยกโทษให้เธอแค่นี้"
ลิฟต์ขึ้นไปถึงห้องเพนท์เฮาส์บนสุด ฟู่จิ่งเซินจับมือซูเวย์ไว้ เห็นว่าเธอไม่สะบัด ก็ยิ่งกำแน่นขึ้น: "ต้องทำยังไงเธอถึงจะยกโทษให้ฉัน?"
"ไล่พนักงานเสิร์ฟคนนั้นออก"
ฟู่จิ่งเซินเงียบไปอีกครั้ง เขาคิดไม่เข้าใจว่าทำไมซูเวย์ถึงดื้อดึงกับเรื่องนี้ขนาดนี้
เห็นเขานิ่งอยู่อีก ซูเวย์ก็หน้าบึ้งลง: "ฉันรู้แล้ว"
ซูเวย์สะบัดมือเขาออก เดินไปรูดบัตรเปิดประตูที่โถงทางเข้า แล้วปิดประตูเสียงดังปัง ปิดฟู่จิ่งเซินไว้ข้างนอก
ฟู่จิ่งเซินก็มีบัตรห้องเหมือนกัน การปิดเขาไว้ข้างนอกก็แค่ฝากระทบกระเทียบ
ได้ยินเสียงเปิดประตู ซูเวย์เดินเข้าห้องไปโดยไม่หันหลังกลับ อย่างน้อยเธอก็ปิดฟู่จิ่งเซินไว้ข้างนอกห้องได้