ถิงเสวี่ยชะงักไปชั่วขณะ ยังไม่ทันตั้งตัว จึงถามอย่างลังเลว่า “นางพระ?”
ซูเวย์ลูบหน้าท้องที่แบนราบของตน “เจ้าว่าโทษฐานปองร้ายองค์ชายจะเป็นอย่างไร?”
ถิงเสวี่ยเข้าใจในทันที
สีหน้านางซีดเผือด รีบกดเสียงต่ำลงอย่างตื่นตระหนก “นางพระ การหลอกลวงเบื้องสูงมีโทษถึงตายนะเพคะ”
แต่ซูเวย์กลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย “แม่เคยสอนฉันว่า อยากได้สิ่งใดก็ต้องจ่ายสิ่งที่เทียบเท่ากัน แค่เสี่ยงสักหน่อยเท่านั้นเอง ขอเพียงไม่ให้องค์รัชทายาทจับได้ก็พอ”
“พระอัยยิกาอยู่ในวังมานานขนาดนี้ ย่อมมีวิธีทำให้ฉันแสร้งว่าตั้งครรภ์โดยไม่ถูกจับได้แน่”
สิ่งแรกที่ต้องจัดการก็คือหมอหลวงที่มาตรวจชีพจร
ซูเวย์สั่งว่า “ถิงเสวี่ย พรุ่งนี้ไปตำหนักพระอัยยิกากับฉัน ขอให้พระอัยยิกาเปลี่ยนหมอหลวงที่ไว้ใจได้ให้ฉันสักคน”
ความรู้สึกที่มีคนคอยหนุนหลังอยู่เบื้องบนนี่ดีจริง ๆ
ในเวลานี้ ณ ตำหนักอี๋หลาน
ประตูห้องหอเปิดอ้าค้างไว้ คงสภาพเดิมตั้งแต่เซียวฮุ่นเซิ่งจากไป เสียงลมพัดหวีดหวิวคล้ายเสียงร่ำไห้คร่ำครวญ
เจียงยวี่โหรวยังคงนั่งอยู่บนเตียงหอ จ้องมองไปนอกประตูอย่างดื้อรั้น ทว่าสายตากลับไร้ชีวิต รอยน้ำตาบนใบหน้าทับซ้อนกันเป็นชั้น ๆ และแห้งกรังไปนานแล้ว
นางไม่ยอมนอน นางกำนัลที่คอยรับใช้ก็ไม่มีใครได้นอนเช่นกัน
มีคนแอบหาวเงียบ ๆ ดวงตาที่ง่วงงุนเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
นางกำนัลที่คอยรับใช้ข้างกายเอ่ยเกลี้ยกล่อมว่า “นางพระ หัวหน้าลี่ส่งข่าวมาว่าองค์รัชทายาทประทับพักผ่อนที่สวนหลวงจงฮวาแล้ว นางพระเองก็บรรทมแต่เนิ่น ๆ เถิดเพคะ”