ซูเวย์ที่ป่วยอยู่เอาแต่เกาะฟู่จิ่งเซินไม่ยอมห่าง แม้แต่วินาทีเดียว
ฟู่จิ่งเซินจำใจต้องให้คนยกเก้าอี้เอนมาวางไว้ข้างโต๊ะทำงาน เพื่อให้ซูเวย์ได้พักผ่อน ส่วนตัวเองก็ยังคงประชุมต่อไป
ทุกคนที่ร่วมประชุมสัมผัสได้ชัดเจนว่าอารมณ์ของฟู่จิ่งเซินดีขึ้นมาก น้ำเสียงไม่เยือกเย็นเหมือนเมื่อครู่ แม้จะไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่สัญชาตญาณบอกพวกเขาว่า มันต้องเกี่ยวกับเสียงผู้หญิงเมื่อครู่แน่นอน
รอบตัวคุณฟู่ไม่เคยมีผู้หญิงคนอื่นนอกจากคุณซูเวย์
ทุกคนลงความเห็นเป็นเอกฉันท์ว่าคนที่ส่งผลต่ออารมณ์ของฟู่จิ่งเซินก็คือซูเวย์
ขอบคุณคุณซูเวย์จริง ๆ
ตลอดทั้งวัน ฟู่จิ่งเซินอยู่บ้านทั้งวัน จนกระทั่งตอนกลางคืน ซูเวย์อุ้มหมอนมาถึงหน้าห้องของเขา แล้วเคาะประตู...
"ฉันคนเดียวหลับไม่ลง"
หลังจากเข้ามาในห้องของฟู่จิ่งเซินได้อย่างราบรื่น ซูเวย์ก็วางหมอนลงบนเตียงด้วยความดีใจสุดขีด แล้วมุดเข้าไปในผ้าห่มอย่างไม่เกรงใจ
เธอยังทำตัวเป็นเจ้าของบ้าน ตบตำแหน่งข้างตัวตนเองแล้วพูดว่า "จิ่งเซิน รีบมานี่สิ!"
นึกถึงตอนแรก ๆ ที่ค่าความรู้สึกมีแค่สิบกว่า ๆ อย่าว่าแต่จะได้เข้าห้องของฟู่จิ่งเซินเลย แค่ยืนหน้าห้องพูดคุยกับเขาก็ยังโดนปิดประตูใส่หน้า
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว เธอสามารถยึดเตียงของฟู่จิ่งเซินได้
ค่าความรู้สึกสูงขึ้นก็ต่างกันแบบนี้แหละ
ฟู่จิ่งเซินเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยปากอย่างจนใจ "นอนเถอะ" แล้วก็ปิดไฟ โชคดีที่ซูเวย์นอนหลับอย่างมีมารยาทพอสมควร นอนตะแคงข้างเขาอย่างว่านอนสอนง่าย ไม่ได้ทำอะไรเกินขอบเขตอื่น ๆ
"หลับเถอะ"
ในความมืด ซูเวย์มองไม่เห็นหน้าของฟู่จิ่งเซิน ได้แต่ได้กลิ่นอายเย็นชาสะอาดที่คุ้นเคยและเป็นเอกลักษณ์ นั่นคือกลิ่นตัวของฟู่จิ่งเซิน