"แคร๊ง——"
เสียงกระแทกดังขึ้นพร้อมกับเสียงแก้วแตกกระจาย ทุกคนสะดุ้งตกใจ เมื่อเห็นแก้วไวน์ตรงหน้าของซูเวย์แตกเป็นเสี่ยง ๆ กระเด็นลงพื้น เศษแก้วที่กระเด็นขึ้นมาทำให้ชู่เยวี่ยถอยหลังโดยไม่ทันตั้งตัว
"ชอบเก็บของนักใช่ไหม งั้นก็เก็บไปเลย เก็บให้หมดแล้วค่อยไปได้"
เศษแก้วใหญ่บ้างเล็กน้อยร่วงเกลื่อนพื้น สะท้อนแสงแดดเป็นประกายคมกริบ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าแค่สัมผัสเบา ๆ นิ้วก็ต้องบาด
ให้เก็บทั้งหมดนี่... ที่นี่คงต้องกลายเป็นที่เกิดเหตุคดีฆาตกรรมแน่ ๆ ใช่ไหม?
เฉียวเค่อซินกับหลินฮุ่ยสบตากัน ทั้งคู่สั่นไปทั้งตัว
เฉินเจียงเทาตกใจจนพูดไม่ออก เซินอี้ก็ช็อกกับความโหดร้ายของซูเวย์เช่นกัน
ฟู่จิ่งเซินขมวดคิ้วแน่นขึ้น
ชู่เยวี่ยหน้าซีด ตกใจจนตาคลอหน่วยน้ำตา ส่งสายตาอ่อนแอและน่าสงสารไปทางฟู่จิ่งเซิน หวังให้เขาช่วยตัวเอง
ฟู่จิ่งเซินไม่ได้มองชู่เยวี่ย แต่ก็ไม่ได้ปล่อยให้เรื่องเลยเถิดไปกว่านี้ เขาคว้าข้อมือซูเวย์ไว้ น้ำเสียงเย็นลง แฝงไว้ด้วยคำเตือน: "ซูเวย์ พอแล้ว"
เขารู้ดีว่าซูเวย์ไม่มีความมั่นคงในความรักครั้งนี้ มักจะกังวลใจไปเอง และเข้าใจว่าเธออึดอัดใจ อยากหาคนระบาย แต่ก็ไม่ควรทำเกินขอบเขตขนาดนี้
"เธอกลับไปได้แล้ว" ฟู่จิ่งเซินพูดกับชู่เยวี่ย จากนั้นหันไปทางผู้จัดการ "ให้คนมาทำความสะอาดที่นี่ด้วย"
ผู้จัดการรีบรับคำ แล้วแอบเหลือบมองเฉินเจียงเทา เจ้าของร้านอาหารคนนี้ เมื่อเห็นอีกฝ่ายพยักหน้า จึงค่อย ๆ วางใจแล้วลากชู่เยวี่ยออกไป