โชคดีที่อีกฝ่ายละสายตาออกไปก่อน ความรู้สึกอึดอัดใจที่เหมือนถูกจับจ้องในอกของเฮ่หลินจึงค่อย ๆ จางหายไป
แต่เขาจำสายตาคู่นั้นได้ขึ้นใจ
เยียบเย็น มืดมน ดูแคลน แล้วก็ละไปอย่างไม่แยแส ราวกับไม่เคยเห็นเขาอยู่ในสายตาเลยสักนิด
เฮ่หลินยืนนิ่งอยู่กับที่ แววตาที่หลุบต่ำนั้นหม่นหมอง เขาจำชายคนนั้นได้ เป็นผู้ชายที่อยู่ข้าง ๆ ซูเวย์เมื่อตอนนั้น
มือถือในมือสั่นเบา ๆ เฮ่หลินหรี่ตาลงเล็กน้อย
หน้าต่างแชทที่ขึ้นชื่อว่า "ชู่เยวี่ย" สว่างขึ้น ข้อความเสียงหนึ่งเด้งออกมา:
"ขอบคุณนะ เฮ่หลิน ตอนนี้มีเพียงเธอคนเดียวที่ยังยอมช่วยฉัน วางใจได้ เงินที่ยืมเธอไป ฉันจะพยายามใช้คืนให้ได้ ขอบคุณเธอจริง ๆ..." เสียงของชู่เยวี่ยที่ปนเสียงสะอื้นดังขึ้นข้างหู
เฮ่หลินข้ามข้อความนี้ไป รอสิ่งที่เขาอยากรู้
ไม่นานนัก ข้อความเสียงอีกอันก็ส่งมา: "ส่วนเรื่องของเรา มันพูดกันยาว..."
เฮ่หลินตั้งใจฟังอย่างเต็มที่
เมื่อเช้านี้เขาถึงได้รู้จากปากชู่เยวี่ยว่า ผู้หญิงคนนั้นชื่อซูเวย์
ถึงจะไม่ชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้นกับชู่เยวี่ยถึงต้องมายืมเงินเขา แต่จำนวนเงินก็ไม่มาก แค่ช่วยเหลือเล็กน้อย เฮ่หลินก็เลยตกลง
โดยมีเงื่อนไขแลกเปลี่ยนว่า เขาจะต้องรู้เรื่องทั้งหมดระหว่างเธอ ซูเวย์ และผู้ชายคนนั้น
จริง ๆ แล้ว บางเรื่องตัวชู่เยวี่ยเองก็เล่าไม่ชัด
ห้าปีก่อน หรืออาจจะก่อนหน้านั้นด้วยซ้ำ ทุกคนต่างพูดว่าฟู่จิ่งเซินรักเธอ แต่ชู่เยวี่ยกลับไม่รู้สึกถึงความรักนั้น เธอสัมผัสได้ว่าฟู่จิ่งเซินใส่ใจเธอมาก แต่ความใส่ใจนั้นดูเหมือนจะไม่ใช่เพราะความรัก
มันเป็นเพียงความอยากเป็นเจ้าของ และความตื่นตระหนกที่ราวกับพยายามคว้าอะไรสักอย่างไว้ให้จงได้