แทบจะในชั่วพริบตา ซูเวย์ก็นึกถึงสามคำขึ้นมาในหัว — ยาแก้ท้อง
“นี่คืออะไร?”
นางกำนัลก้มหน้าหลบตา:“ทูลฝ่าบาท นี่...คือยาแก้ท้อง”
สีหน้าซูเวย์ซีดลงทันที จ้องเซียวฮุ่นเซิ่งอย่างไม่อยากเชื่อ:“ท่านอ๋อง?”
หากไม่ใช่คำสั่งของเซียวฮุ่นเซิ่ง ชามยาแก้ท้องใบนี้ไม่มีทางถูกยกมายังนางได้
เซียวฮุ่นเซิ่งเกือบลืมเรื่องนี้ไปแล้ว
ถึงแม้เสด็จพ่อและเสด็จแม่ต่างหวังให้เขามีทายาทโดยเร็ว แต่เขาก็ไม่อยากให้มีลูกชายคนโตที่เกิดจากอนุภรรยาก่อนลูกชายคนโตที่ถูกต้องตามตำแหน่งจริง ๆ
ใครจะรู้ว่าจะมีซูเวย์มาเป็นตัวแปรแบบนี้
นางก้าวเข้ามาในจวนองค์รัชทายาทก่อนพระชายาเอก เซียวฮุ่นเซิ่งจึงต้องสั่งคนเตรียมยาแก้ท้องไว้
แต่ผ่านไปเพียงคืนเดียว เขากลับเกิดความคิดหวั่นไหวขึ้นมาบ้าง
เซียวฮุ่นเซิ่งนิ่งเงียบอยู่นาน คิดในใจว่า...ช่างเถอะ เสด็จพ่อและเสด็จแม่ต่างเฝ้ารอให้เขามีทายาทโดยเร็ว หากซูซื่อตั้งครรภ์ได้ สำหรับเขา จวนองค์รัชทายาท เสด็จพ่อและเสด็จแม่ ล้วนเป็นเรื่องน่ายินดีทั้งสิ้น
คิดได้ดังนั้น เขาก็กำลังจะสั่งให้นางกำนัลยกยาแก้ท้องออกไป แต่ยังไม่ทันเอ่ยปาก ซูเวย์ก็หยิบมันขึ้นมาเสียแล้ว
ยาแก้ท้องเมื่อสัมผัสไม่เย็นไม่ร้อน อุณหภูมิกำลังพอดี
แววตาเซียวฮุ่นเซิ่งขยับเล็กน้อย:“ช้าก่อน—”
พร้อมกับเสียงของเขาก็ดังขึ้นพร้อมกันคือเสียง “ปั้ง” อันดังลั่น
ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน ซูเวย์ยกยาแก้ท้องขึ้นมาแต่ไม่ได้ดื่ม กลับเหวี่ยงมันลงกับพื้นโดยตรง
“ปั้ง——!”
ชามยาแตกกระจาย ยาไหลกระฉอก ท่วมพื้นไปทั่ว
นางกำนัลตกใจจนตัวสั่น คุกเข่าลงทันที
เหตุการณ์ไม่คาดฝันเช่นนี้ทำให้ทั้งห้องเงียบกริบ นางกำนัลทุกคนต่างคุกเข่าลง ต่างคิดในใจว่าพระชายารองช่างกล้าบ้าระห่ำจริง ๆ ไม่กลัวท่านอ๋องจะโกรธเลยหรือไร ขณะเดียวกันก็กังวลว่าตนเองจะถูกลากไปลงโทษด้วยความโกรธของพระชายารองหรือไม่
เสียงของเซียวฮุ่นเซิ่งติดอยู่ที่ลำคอ มองชามยาที่แตกอยู่บนพื้น ถึงกับตะลึงไปชั่วขณะ
เขาไม่เคยเห็นหญิงสาวที่บ้าบิ่นคอขาดบาดตายเช่นนี้มาก่อน