ผ้าห่มสีแดงพลิ้วไหวดั่งคลื่น ทอระบิดเล่นน้ำ
เทียนแดงโยกไหวจนรุ่งสาง
ซูเวย์ซบอยู่ในอ้อมกอดของเซียวฮุ่นเซิ่ง หางตาแดงก่ำ ยังมีคราบน้ำตาที่เปียกชื้นหลงเหลือ ในความฝันเต็มไปด้วยคืนอันมั่วสุมเมื่อวานนี้
“ฝ่าบาท โปรดทรงเบามือหน่อย…”
เซียวฮุ่นเซิ่งขยับเข้ามาใกล้ ได้ยินเสียงเพ้อนี้ก็บังเกิดความสงสารขึ้นมาเล็กน้อย
เมื่อคืนเล่นงานนางหนักไปหน่อยจริง ๆ
เรือนหลังของเซียวฮุ่นเซิ่งไม่มีหญิงใด ฮองเฮาก็เคยส่งนางกำนัลสองคนมาให้เพื่อเป็นครูสอนเรื่องบนเตียง แต่เซียวฮุ่นเซิ่งดูเหมือนจะขาดสายใยแห่งรักโดยกำเนิด เพียงแค่นำนางทั้งสองไปไว้ในห้องหนังสือคอยปรนนิบัติพู่กันหมึกเท่านั้น
บัดนี้ได้ลิ้มรสชาติเป็นครั้งแรก ในชั่วขณะหนึ่งกลับรู้สึกติดใจในรสชาตินั้นเสียแล้ว
ซูเวย์ตื่นขึ้นเพราะเสียงการตื่นนอนของเซียวฮุ่นเซิ่ง ฝืนทนความง่วงลืมตาขึ้น แล้วลุกจากเตียง
“ฝ่าบาท หม่อมฉันขอรับใช้ท่านเปลี่ยนเครื่องทรง”
เซียวฮุ่นเซิ่งเห็นใจที่นางเหนื่อยเมื่อคืน “ไม่ต้อง ท่านนอนต่อเถิด”
ตามธรรมเนียม องค์รัชทายาทค้างคืนในห้องของซูเวย์ ซูเวย์ก็ต้องรับใช้ท่านตื่นนอนและเปลี่ยนเครื่องทรง หากเรียกขันทีและนางกำนัลเข้ามารับใช้ ซูเวย์จะต้องถูกครหาว่าร้าย
เซียวฮุ่นเซิ่งจึงไม่ได้เรียกผู้ใดเข้ามา ตั้งใจจะทำเอง
ซูเวย์ก็ยังลุกขึ้นมา “อีกเดี๋ยวต้องไปถวายพระพรนางพระพันปีหลวงอีก”
ราชวงศ์ศักดินาช่างน่าสาปแช่ง ก่อนหน้านี้ซูเวย์ยังไม่เคยตื่นเช้าขนาดนี้แม้แต่ตอนไปเรียนเช้า
ดีที่ความพยายามไม่สูญเปล่า หลังจากลุกขึ้นมา ซูเวย์พบว่าค่าความรู้สึกเพิ่มขึ้นโดยตรงเป็น 15