กินไอศกรีมเสร็จแล้ว ซูเวย์ก็ค่อย ๆ ยื่นมือออกไปอย่างช้า ๆ
ฟู่จิ่งเซินผูกบัลลูนไว้ที่ข้อมือของเธอ พอมือขยับ บัลลูนก็แกว่งไกวไปมาอยู่กลางอากาศ ซูเวย์เผยรอยยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
ออกเดินทางกันต่อ
เซินอี้ถึงกับอึ้ง ไม่คิดว่าซูเวย์จะชอบบัลลูนลูกนี้จริง ๆ
เฮ่หลินครุ่นคิดอะไรบางอย่าง แล้วก็จำไว้เงียบ ๆ
ฟู่จิ่งเซินเดินตามหลังซูเวย์อย่างเงียบ ๆ คอยช่วยเบี่ยงผู้คนรอบข้างให้เธอเป็นระยะ
“แปลกจัง ทำไมคนยิ่งเยอะขึ้น”
ซูเวย์กำลังสงสัย ก็ได้ยินหญิงสาวสองสามคนที่เดินผ่านไปมาคุยกันอย่างตื่นเต้น “เร็วเข้า ข้างหน้ามีการแสดงกลางไฟ ฟรีด้วยนะ ได้ยินว่าคนร้อยคนแรกที่ไปถึงจะได้รับบัตรรายปีสวนสนุก หวังว่าเราจะทัน”
“บัลลูนลูกนี้เธอซื้อที่ไหนมา สวยดีนี่”
“ไม่ได้ซื้อมา เมื่อกี้ตรงที่เรามา มีคนรวยหล่อมากซื้อบัลลูนแบบนี้มาเป็นกอง ๆ เขาเอาไว้แค่ลูกเดียว ที่เหลือแจกฟรีหมด ฉันอยู่ข้าง ๆ พอดีก็เลยได้มาลูกหนึ่ง”
“งั้นเธอโชคดีจริง ๆ”
คนยิ่งมากขึ้นเรื่อย ๆ ซูเวย์ถูกผู้คนเบียดผลักไปข้างหน้า เธอหันกลับไปอย่างยากลำบาก แต่กลับมองไม่เห็นร่องรอยของเฮ่หลินกับพวกเขาอีกแล้ว
ทันใดนั้น ก็มีมือหนึ่งมาจับข้อมือเธอไว้
คนคนนั้นรีบถอดบัลลูนที่ข้อมือเธอออก แล้วยื่นให้เด็กข้าง ๆ อย่างไม่ใส่ใจ “ให้เธอไป”
จากนั้นก็ลากเธอออกจากฝูงชน
บัลลูนของเธอ!
พ้นจากถนนสายหลัก เสียงอึกทึกก็หายไปทันที
ซูเวย์พิงหลังติดกับกำแพง ตกใจจนเงยหน้าขึ้น มองเห็นฟู่จิ่งเซิน ความตื่นตระหนกก็หายไปในทันที
“เธอจะทำอะไร!”
ฟู่จิ่งเซินพูดว่า “ขอโทษนะ พวกมันมันช่างน่ารำคาญ ฉันจึงทำได้แค่วิธีนี้เพื่อพาเธอออกมา”
ซูเวย์รู้สึกตัวได้ทันที “เป็นฝีมือเธอเองสินะ?”
คนที่จู่ ๆ ก็เพิ่มขึ้นมา อีกทั้งการแสดงอะไรนั้น บัตรรายปีอะไรนั่น ล้วนเป็นสิ่งที่ฟู่จิ่งเซินให้คนจัดทำขึ้นมาเป็นแน่ ไม่แปลกที่เมื่อกี้เขาจะหายไปนานขนาดนั้น