จวนองค์รัชทายาท เขตฉีหยุน
แสงไฟเจิดจ้า แสงเทียนแดงระยิบระยับ วันนี้เป็นวันที่องค์รัชทายาทรับพระชายารองเข้าจวน เขตฉีหยุนถูกจัดเตรียมไว้ตั้งแต่สองเดือนก่อน บัดนี้ยิ่งดูมงคลนัก
“ตามหลักการแล้ว องค์รัชทายาทควรรับพระชายาเอกก่อน แล้วเหตุใดพระชายารองถึงได้เข้าจวนก่อนเล่า?”
“เจ้าไม่เข้าใจเรื่องนี้สินะ ท่านพระชายารองสืบเชื้อสายมาจากตระกูลติ้งกั๋วกง ท่านติ้งกั๋วกงเป็นใครเล่า ท่านคือพระอนุชาแท้ ๆ ของพระพันปีหลวง ตามลำดับญาติแล้ว ท่านพระชายารองเป็นหลานป้าเหลนของพระพันปีหลวง มีพระพันปีหลวงหนุนหลัง ท่านพระชายารองจะเข้าจวนก่อนมีอะไรยากเย็นเล่า?”
“แล้วพระชายาเอกเล่า?”
“เมื่อเทียบกับท่านพระชายารองแล้ว ฐานะตระกูลของพระชายาเอกก็ด้อยกว่าเล็กน้อย บิดาของพระชายาเอกเป็นถึงอธิการบดีแห่งกั๋วจื่อเจียน แม้จะสูงศักดิ์และสง่างาม แต่ก็เทียบตระกูลกั๋วกงไม่ได้”
“เป็นเช่นนี้นี่เอง...”
เหล่านางกำนัลในจวนองค์รัชทายาทพากันนินทาพระชายารองที่เพิ่งเข้าจวนใหม่ ขณะนี้ ท่านพระชายารองแห่งเขตฉีหยุนกำลังรอคอยให้องค์รัชทายาทยกผ้าคลุมหน้าให้
แต่กลับรอไปรอก็ไม่เห็นวี่แววที่องค์รัชทายาทจะลงมือ
“ฝ่าบาท?”
ซูเวย์เงยหน้าขึ้น ผ้าคลุมหน้าสีแดงปลิวไหวเบา ๆ ตรงหน้า
ตามหลักการแล้ว ซูเวย์เป็นเพียงพระชายารอง ไม่จำเป็นต้องใช้ผ้าคลุมหน้า ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผ้าสีแดง แต่เพราะมีพระพันปีหลวงหนุนหลัง และเป็นวันมงคล หากไม่เกินเลยเกินไปนัก ทุกคนก็ทำเป็นไม่เห็นไม่รู้
คานเหล็กยกผ้าคลุมหน้า ซูเวย์เห็นแสงสว่างวาบขึ้นตรงหน้า ก่อนจะปะทะเข้ากับดวงตาคู่นั้นที่เปี่ยมด้วยบารมีโดยไม่ทันตั้งตัว
ได้ยินว่าเมื่อครั้งยังหนุ่ม ฝ่าบาททรงงดงามยิ่ง และพระนางเจ้าก็ทรงโฉมงดงามไร้ผู้ใดเทียบ องค์รัชทายาททรงรับเอาความงามของทั้งสองพระองค์มาเต็มเปี่ยม พระพักตร์งามดุจหยก ผิวพรรณผุดผ่อง งดงามไร้ที่เปรียบ ระหว่างคิ้วและพระเนตรเต็มไปด้วยความเย็นชาและอำนาจที่แผ่กระจาย ทำให้ผู้คนไม่กล้าสบพระเนตร