เหอหยุนหลายวันมานี้รู้สึกแย่มาก ฟังอาจารย์สอนก็ไม่เข้าหู นั่งเหม่ออยู่แต่ในหอพัก
เซี่ยเหิงให้เวลาเธอแค่หนึ่งเดือนในการคิดตัดสินใจ
เรียกว่าคิด แต่จากท่าทีของเซี่ยเหิงก็เห็นได้ชัดว่าอีกหนึ่งเดือน ไม่ว่าเธอจะยอมหรือไม่ก็คงไม่มีประโยชน์อะไร
เหอหยุนยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกอึดอัด สุดท้ายก็กวาดของบนโต๊ะลงพื้นหมด
เสียงดังสนั่นทำให้เพื่อนร่วมห้องที่กำลังนอนหลับสะดุ้งตื่น
หลังจากวิดีโอจากกล้องวงจรปิดถูกเปิดเผย เหอหยุนก็มีชื่อเสียงแย่มากในโรงเรียน เพื่อนร่วมห้องก็พลอยได้รับผลกระทบไปด้วย ตอนนี้คนอื่น ๆ ในหอพักต่างก็รังเกียจเธอ
“เธอบ้าไปแล้วเหรอ! บ้าไปบ้าออกข้างนอกสิ ไม่เห็นหรือไงว่ามีคนกำลังนอนหลับอยู่!”
เหอหยุนก้มหน้าอย่างหดหู่ นิ่งเงียบไม่พูดอะไร
ไม่นานนัก เธอก็ลุกขึ้นยืนกะทันหัน ออกจากหอพักไป ปิดประตูดังปังอย่างรุนแรง
เธอจะไปหาซูหมิงหง เธอไม่เชื่อว่าซูหมิงหงจะไม่รับรู้จักเธออีกจริง ๆ
เพื่อนร่วมห้องพูดอย่างหมดคำพูดพลางนอนลงไปในผ้าห่ม “บ้า ”
เข้าไปในหมู่บ้านวิลล่าไม่ได้ เหอหยุนเลยตรงไปที่บริษัทของซูหมิงหง ตั้งใจจะไปรอซุ่มอยู่ที่นั่น
เธอไม่อยากเชื่อว่าซูหมิงหงกับภรรยาจะโหดร้ายได้ถึงเพียงนี้
ทั้งที่เธอต่างหากคือลูกสาวแท้ ๆ ของพวกเขา นี่พวกเขาจะเลิกร้างเธอลูกสาวแท้ ๆ เพื่อของปลอมไร้สายเลือดเดียวกันจริง ๆ เหรอ?
แต่เธอไม่คิดว่าพอไปถึงที่นั่นจะเจอซูเวย์เข้าให้
ซูเวย์นั่งรถของครอบครัวมาถึง หลังจากจอดรถแล้ว คนขับก็วิ่งไปเปิดประตูรถให้ พร้อมกับกางร่มกันแดด ซูเวย์แต่งตัวด้วยของหรูหรา ดูสวยงามและประณีต ลงจากรถ
เหอหยุนมองซูเวย์แล้ว ก็ก้มหน้ามองตัวเอง