ตระกูลเซี่ยร่ำรวยขึ้นมาตั้งแต่ยุคแรก ๆ และจนถึงตอนนี้ก็ยังคงรักษากฎเกณฑ์โบราณบางอย่างไว้ เช่น... กฎของตระกูล
เซี่ยเหิงคุกเข่าอยู่ในห้องบรรพบุรุษ เปลือยท่อนบน ความเจ็บปวดแล่นเข้ามาครั้งแล้วครั้งเล่า แต่เขากลับไม่รู้สึกว่าเจ็บหนักเท่าไหร่
แต่ทว่าในตอนนี้ ซูเวย์มองเขาด้วยแววตาเป็นห่วงเป็นใย ใบหน้าเปียกโชกไปด้วยน้ำตา กลับทำให้บาดแผลของเขาเจ็บแปลบละเอียดขึ้นมา
“พี่เจ็บไหม?”
ซูเวย์มองรอยแผลห้าเส้นที่พาดผ่านร่างกายของเขาอย่างไม่เป็นระเบียบ อยากจะแตะก็ไม่กล้าแตะ ยาทาที่ให้ทาอย่างระมัดระวังเป็นพิเศษ
คำว่า “ไม่เจ็บ” ที่อยู่ปลายปากของเซี่ยเหิงเปลี่ยนทิศทาง เขาขมวดคิ้วอย่างอ่อนแรง “เจ็บนิดหน่อย”
สีหน้าของซูเวย์ยิ่งแสดงความเจ็บปวด น้ำตาที่โทษตัวเองไหลรินลงมา “คุณลุงคุณป้าใจร้ายเหลือเกิน ผิดที่ฉันเอง ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน คุณลุงก็คงไม่ตีพี่...”
เซี่ยเหิงพูดเสียงเบา “ไม่เกี่ยวกับเธอ”
ในเมื่อเขาทำเรื่องแบบนี้ลงไป ก็เตรียมใจรับผลที่จะตามมาแล้ว แค่ถูกตีไม่กี่ที เลี้ยงแผลสองวันก็หาย
ไม่ว่าจะยังไง ก็โทษซูเวย์ไม่ได้
ซูเวย์เช็ดเลือดเบา ๆ แล้วเทผงยาลงไป ผงยาเป็นตำรับโบราณ ห้ามเลือดได้ผลดีอย่างน่าอัศจรรย์ แต่ก็แสบพอสมควร
เหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผากของเซี่ยเหิง แต่เขากลับเงียบไม่ปริปาก
ได้ยินเสียงสะอื้นของซูเวย์ เขาก็ลืมความเจ็บปวดไปชั่วขณะ หันไปมอง แต่กลับถูกมือหนึ่งกดไหล่ไว้
“พี่อย่าขยับ เดี๋ยวหายาไม่ดี”
เซี่ยเหิงพูดด้วยน้ำเสียงที่ทำเป็นสบาย ๆ “ร้องไห้ทำไม?”
“ฉันเป็นห่วงพี่ไม่ได้เหรอ?” ซูเวย์สูดจมูก น้ำเสียงอู้อี้ “เห็นพี่บาดเจ็บ ฉันก็รู้สึกแย่มาก ฉันไม่อยากให้พี่เจ็บ ยิ่งไม่อยากให้พี่เจ็บเพราะฉัน ฉันอยากให้พี่ปลอดภัยตลอดไป”