เซี่ยเหิงหายไปสองวัน
ซูเวย์ติดต่อเขาได้แค่ทางไวแชต พอเอ่ยถึงเรื่องจะเจอกันทีไร เซี่ยเหิงก็เบี่ยงประเด็นไปเสียทุกที ถ้าไม่ใช่เพราะค่าความรู้สึกไม่ได้ลดลง ซูเวย์ก็คงสงสัยแล้วว่าเขาเปลี่ยนใจหรือเปล่า
จนกระทั่งวันนี้ เซี่ยเหิงยอมเปิดปากในที่สุด: [บ่ายนี้ฉันไปรับเธอที่โรงเรียน]
ซูเวย์กลอกตาขึ้นฟ้า ใครจะห่วงใยไป!
หกร้อยหกสิบหก อาสาถาม: [โฮสต์ ให้ฉันช่วยสืบหน่อยไหมว่าพระเอกกำลังทำอะไรอยู่?]
ซูเวย์ปฏิเสธ: [ไม่ต้อง ฉันจะดูเองว่าบ่ายนี้เขาจะแก้ตัวยังไง]
แต่ซูเวย์เดาว่าน่าจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแน่ ๆ ไม่งั้นสองวันนี้คงไม่ได้เห็นหน้าเซี่ยเหิงเลยแม้แต่ครั้งเดียว
บ่ายวันนั้น ซูเวย์ยืนรอเซี่ยเหิงอยู่ที่หน้าโรงเรียน
รอบข้างมีผู้คนเดินผ่านไปมา ซูเวย์ยืนอยู่ตรงนั้น ร่างสูงโปร่ง ผิวขาวเนียน หน้าตาสวยสง่า ราวกับภาพทิวทัศน์อันสดใสที่ดึงดูดสายตาผู้คนที่ผ่านไปมาได้โดยง่าย
ซูเวย์ไม่คิดมาก่อนว่า คนแรกที่รอมาไม่ใช่เซี่ยเหิง แต่เป็นหลินจื่ออวี้
หลินจื่ออวี้ดูผอมลงไปมาก เหมือนนอนไม่หลับมาหลายคืน ใต้ตาคล้ำเป็นวงชัด หน้าตาท่าทางดูโทรมไปทั้งคน
“เว่ยเว่ย”
ซูเวย์ชะงักไปเล็กน้อย ก้มหน้าลงเบา ๆ : “อาอวี้”
หลินจื่ออวี้ก้าวขึ้นมาข้างหน้า ดวงตาที่คล้ำเป็นวงเต็มไปด้วยความเจ็บปวด: “เว่ยเว่ย ทำไมต้องถอนหมั้น? เป็นเพราะฉันทำอะไรไม่ดีตรงไหนหรือเปล่า? บอกฉันได้ ฉันเปลี่ยนได้ ขอแค่อย่าถอนหมั้นเลย ได้ไหม?”
ตั้งแต่รู้ว่าซูเวย์จะถอนหมั้น หลินจื่ออวี้ก็ใช้ชีวิตอยู่กับความเจ็บปวดทุกวี่วัน จิตใจล่องลอยไม่เป็นสุข
เมื่อก่อนก็ยังดี ๆ อยู่แท้ ๆ ทำไมจู่ ๆ ตระกูลซูถึงได้ถอนหมั้นขึ้นมาล่ะ
หลินจื่ออวี้คิดไม่ตก
เขาจับมือซูเวย์ไว้แน่น น้ำเสียงแทบจะเป็นคำอ้อนวอน: “เว่ยเว่ย ฉันขอร้องล่ะ ถ้าไม่มีเธอ ฉันจะอยู่ไม่ได้จริง ๆ ไม่ว่าจะเป็นอะไรฉันก็เปลี่ยนได้ ขอแค่อย่าถอนหมั้น...”