เล่นกันอย่างสนุกสนานสองวัน ตามที่ฟู่จิ่งเซินสัญญาไว้ ซูเวย์ไม่ได้เจอชู่เยวี่ยอีก ไม่รู้ว่าเธอจากไปแล้วหรือถูกจำกัดวง
“เบื่อจังเลย”
ฟู่จิ่งเซินทำงานอยู่ บางงานที่ผลักไสไม่ได้จริงๆ ผู้ช่วยซวี่จะรวบรวมส่งไปที่อีเมลของเขา เขาหาเวลาจัดการทุกวัน
ซูเวย์นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ข้างๆ เขา
แต่เล่นโทรศัพท์ตลอดเวลาก็ทำให้เบื่อได้เหมือนกัน
ฟู่จิ่งเซินมองเธอแวบหนึ่ง คิดอยู่นิดหน่อยแล้วพูด: “อี้กับพวกเขาอยู่ที่ลานม้า เพื่อนสนิทสองคนของเธอก็น่าจะอยู่ที่นั่นด้วย ถ้าเบื่อก็ไปหาพวกเขาเล่นเถอะ”
“ไม่เอา ฉันอยากอยู่เป็นเพื่อนคุณ”
สิบนาทีต่อมา ซูเวย์แอบเหลือบมองฟู่จิ่งเซิน แล้วค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้: “ลานม้าอยู่ที่ไหน?”
ฟู่จิ่งเซินไม่แปลกใจเลยแม้แต่น้อย: “ลงไปข้างล่างจะมีคนพาเธอไปเอง”
เงาร่างที่จากไปอย่างร่าเริงของซูเวย์หายไปจากสายตา ฟู่จิ่งเซินจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เต็มไปด้วยงาน ดวงตาคล้ำลง อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความน้อยใจ
ไม่มีใครชอบทำงาน
ไม่มีใคร!
พอลงไปข้างล่างก็มีคนมารับจริงๆ ซูเวย์นั่งขึ้นรถ ส่งข้อความหาเฉียวเค่อซินกับพวกเธอด้วย เธอดูเหมือนจะไม่มองโทรศัพท์ นานเลยกว่าจะตอบ
ลานม้าตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของรีสอร์ต พื้นที่กว้างมาก พอเข้าไปก็มองเห็นคนกำลังควบม้า และบางคนก็ขี่ม้าเดินเล่นอย่างสบายๆ
ตอนนี้โทรศัพท์ของซูเวย์ดังขึ้น เป็นข้อความจากเฉียวเค่อซิน
[พวกเราขี่ม้ากันอยู่ตรงนี้ คุณกับคุณฟู่จะมาด้วยกันไหม]
แนบรูปตอนขี่ม้ามาด้วย
ซูเวย์ตอบกลับ: [ฉันจะไปหาพวกเธอเอง]
พอซูเวย์ไปถึง เฉียวเค่อซินกับหลินฮุ่ยกำลังพักผ่อนอยู่ใต้ร่มไม้ ยังใส่ชุดป้องกันอยู่ พอเห็นซูเวย์พวกเธอก็โบกมือทักทายอย่างอบอุ่น