ลู่จิ้งหลานมาอยู่ที่จวนตระกูลติ้งกั๋วกงตั้งแต่อายุเจ็ดขวบ ซูเวย์อายุน้อยกว่าเขาสามปี แต่ไม่เคยเรียกเขาว่าพี่ชายเลย
“ลู่จิ้งหลาน ได้ยินว่าครอบครัวเจ้าตกอับแล้ว มาบ้านข้าเพื่อกินฟรีอยู่ฟรีหรือ เป็นคนตกยากไร้ยางอายเสียจริง”
เด็กสาวมีใบหน้าน่ารักผุดผ่องราวหยก แต่กลับพูดจาเชือดเฉือนราวกับมีด
ลู่จิ้งหลานไม่ค่อยชอบน้องสาวคนนี้นัก แต่ก็รู้ดีว่านางพูดไม่ผิด เขาจึงได้แต่ก้มหน้าเงียบ ๆ ปล่อยให้นางเหน็บแนมตามใจ
“ลู่จิ้งหลาน มาเล่นกับข้า”
เด็กสาวบุกเข้ามาในลานของเขาอย่างไม่เกรงใจ ไม่ยอมให้เขาอ่านหนังสือ บังคับให้มาเล่นกับนาง
วันนั้นลู่จิ้งหลานเล่นกับนางอยู่ตลอดบ่าย สุดท้ายเด็กสาวก็ฟุบหลับอยู่ในอ้อมแขนเขา น้ำลายไหลเปียกแขนเสื้อไปหมด
น่ารำคาญจริง ๆ
แต่พอกอดแล้วนุ่มนิ่ม ราวกับก้อนปุยนุ่น
“ลู่จิ้งหลาน ได้ยินว่าเจ้าสอบได้เป็นซิ่วไฉแล้ว เก่งมากเลย จานหมึกอันนี้ให้เจ้า”
นี่เป็นของขวัญชิ้นแรกที่ลู่จิ้งหลานได้รับหลังสอบได้เป็นซิ่วไฉ หมึกแดงเลื่องชื่อไปทั่วหล้าและล้ำค่าอย่างยิ่ง แต่เด็กสาวกลับยื่นให้เขาอย่างไม่ใส่ใจ
ลู่จิ้งหลานทะนุถนอมจานหมึกใบนั้นมาก ถึงกับไม่กล้าใช้
“ลู่จิ้งหลาน แม่ข้าบอกว่าจะให้เจ้าเป็นคู่ครองของข้า”
เมื่อได้ยินข่าวนี้ ลู่จิ้งหลานก็อึ้งไปนานกว่าครึ่งวัน
เขาไม่รู้ว่าเรื่องนี้จริงหรือไม่ แต่ถ้าเป็นท่านนายหญิงเฉินพูด ก็น่าจะเป็นเรื่องจริงกระมัง
ไม่รู้เพราะเหตุใด เขากลับแอบดีใจและเฝ้ารออยู่ลึก ๆ
“ลู่จิ้งหลาน ข้าจะแต่งกับองค์รัชทายาทแล้ว”
จานหมึกแดงใบนั้นถูกทวงคืนไป ส่วนของขวัญและของเล่นจุกจิกต่าง ๆ ที่เขาเคยมอบให้ซูเวย์ก็ถูกส่งกลับมาทั้งหมด