หลังชนม้าเทียมรถของตระกูลเจียงจนพลิกคว่ำ ซูเวย์ก็ขับจากไปอย่างไม่แยแส มุ่งหน้าสู่จวนตระกูลติ้งกั๋วกง
หัวใจคนขับรถเต้นตุบ ๆ เหงื่อเย็นผุดเต็มตัว เขาชนม้าเทียมรถของพระชายาเอกในอนาคตเข้าแล้ว หากองค์รัชทายาทรู้เรื่อง จะทรงสั่งฆ่าเขาหรือไม่
ซูเวย์ราวกับรู้ว่าคนขับรถกำลังคิดอะไร จึงเอ่ยรับปากด้วยอารมณ์ดีว่า “วางใจเถอะ หากองค์รัชทายาทเอาเรื่อง ฉันจะคุ้มครองคุณเอง”
“นี่...ขอบพระคุณนางพระ”
คนขับรถโล่งอกขึ้นบ้าง แต่ก็ยังไม่วางใจเสียทีเดียว
คนขับรถคิดว่า ก่อนที่พระชายารองจะคุ้มครองเขา ควรเป็นห่วงตัวเองก่อนมากกว่า ไม่รู้ว่าเมื่อองค์รัชทายาทกับราชินีทราบเรื่องนี้แล้ว จะลงโทษพระชายารองหรือไม่
ด้านนอกจวนตระกูลติ้งกั๋วกง มีสาวใช้กับบ่าวรับใช้มายืนรอตั้งแต่เช้า พี่ชายและพี่สะใภ้ของซูเวย์ก็อยู่ที่นั่นด้วย
“เข้าเฝ้านางพระ”
ซูเวย์รีบให้ถิงเสวี่ยเข้าไปประคองพี่ชายกับพี่สะใภ้ให้ลุกขึ้น “รีบลุกเถอะ ไม่ต้องเกรงใจเกินไป”
เมื่อกลับมาอยู่ในสถานที่คุ้นเคย น้ำเสียงของซูเวย์ก็ดูร่าเริงขึ้นมาก “ไม่ได้เจอกันแค่สองวันเอง ทำไมพี่ชายกับพี่สะใภ้ถึงได้ทำตัวห่างเหินกันนัก หรือว่าไม่ต้อนรับฉันกลับมา?”
พี่สะใภ้ตระกูลสวียิ้มพลางตอบว่า “ธรรมเนียมจะละเลยไม่ได้ค่ะ”
“รีบเข้าไปข้างในเถอะ วันนี้แม่คอยคุณมาตั้งแต่เช้าแล้ว”
พี่ชายกับพี่สะใภ้ของซูเวย์ยังไม่รู้ว่าน้องสาวคนนี้ไปก่อเรื่องใหญ่โตอะไรขึ้นมาอีก
หากรู้ว่าเธอชนม้าเทียมรถของพระชายาเอกในอนาคตจนพลิกคว่ำ เกรงว่า...ก็คงไม่แปลกใจสักนิด ด้วยนิสัยโอหังวางอำนาจของซูเวย์ เธอทำอะไรลงไปก็ไม่ใช่เรื่องน่าประหลาดใจ
เส้นทางกลับบ้าน ซูเวย์หลับตาก็ยังเดินได้
ทันทีที่เข้าไปในโถงใหญ่ ซูเวย์ก็เห็นแม่ พอเห็นแม่กำลังจะคำนับ เธอก็รีบวิ่งเข้าไปซบในอ้อมแขน “แม่คะ ลูกคิดถึงแม่จัง”
ท่านนายหญิงเฉินลูบหลังซูเวย์เบา ๆ “ไม่ได้เจอกันแค่สองวัน คิดถึงกันขนาดนี้เชียวหรือ?”