ค่าความรู้สึกหยุดอยู่ที่ 38 ซูเวย์ทั้งดีใจทั้งเสียดาย ถ้ารู้ตั้งแต่แรกว่าการจูบช่วยเพิ่มความรู้สึกได้ขนาดนี้ เธอจะทนมานานขนาดนี้ทำไม?
หกร้อยหกสิบหก ครุ่นคิด [ในเมื่อการจูบเพิ่มค่าความรู้สึกได้ตั้งมากอย่างนั้น...]หน้าของ หกร้อยหกสิบหก ขึ้นสี จนอยากลอง [...ตอนทำอะไรกันนั้น ก็คงเพิ่มได้มากกว่าแน่ ๆ]
ซูเวย์รู้สึกว่ามีเหตุผล ทว่าเธอตอนนี้ใจอยากแต่กายไม่ไหว
ใบหน้าแดงระเรื่อ นางทรุดกายลงพิงอกของฟู่จิ่งเซิน ริมฝีปากสีแดงฉ่ำบางเบา เปียกชุ่มราวลูกเชอร์รีสุกงาม
เหนื่อยนัก ขอพักก่อน
แค่จูบยังเหนื่อยขนาดนี้ ถ้าต้องมีอะไรกันจริง ๆ จะเหนื่อยแค่ไหนกันนะ?
ฟู่จิ่งเซินได้ยินซูเวย์พึมพำอะไรบางอย่าง จึงโน้มตัวเข้าไปใกล้ ๆ ถึงได้ยินว่าเธอกำลังพูด "ต่อไปนี้ต้องออกกำลังกายให้มาก ๆ"
ซูเวย์นั่งพิงอกฟู่จิ่งเซินอย่างสงบ จังหวะการเต้นของหัวใจที่ถี่รัวค่อย ๆ กลับเข้าสู่ปกติ
ผ่านไปนาน เธอก็เอ่ยขึ้นมาในที่สุด "จิ่งเซิน ฉันว่าผู้ช่วยซวี่ดูแปลก ๆ นะ"
จู่ ๆ เอ่ยถึงผู้ช่วยซวี่ ฟู่จิ่งเซินยังไม่ทันตั้งตัว "แปลกยังไง?"
"สายตาที่เขามองฉันมันพิกล พูดไม่ถูกเลย แถมเขายังชอบจ้องหน้าฉันอีก หน้าฉันมีอะไรติดรึเปล่า?" ซูเวย์ขมวดคิ้วอย่างฉงน
ฟู่จิ่งเซินนิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เงียบลง ไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรดี
ซูเวย์เงยหน้ามองเขา "ทำไมไม่พูดล่ะ?"
"...เดี๋ยวฉันจะไปถามเขาดู"
"ได้สิ งั้นเธออย่าลืมนะ"
"อืม" ฟู่จิ่งเซินเปลี่ยนเรื่องอย่างไม่เป็นธรรมชาติ "ความประหลาดใจที่เธอพูดถึงเมื่อกี้คืออะไร?"