ต่อให้แค่มาดูหนัง พระเอกนางเอกก็ยังได้เจอกันโดยบังเอิญได้ ไม่เร็วไปไม่ช้าไป ตรงหน้าต่อหน้าเป๊ะ ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะมองไม่เห็นกัน
เวลาราวกับหยุดนิ่งอยู่ตรงวินาทีนี้
คนเดียวในที่นี้ที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยก็คือเฮ่หลิน
เขามองชู่เยวี่ย แล้วก็มองซูเวย์ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม สุดท้ายสายตาก็ตกไปที่ฟู่จิ่งเซิน ไม่รู้ว่าจินตนาการอะไรขึ้นในหัว สังเกตการณ์ด้วยความสนใจ
"จิ่งเซิน เป็นอะไรไป?" เสียงสงสัยของซูเวย์ทำลายความเงียบ
ซูเวย์รู้เรื่องตัวแทนมานานแล้ว แต่ฟู่จิ่งเซินไม่รู้ว่านางรู้แล้ว ตอนนี้นางจะเผยสีหน้าให้แตกไม่ได้เด็ดขาด
ซูเวย์ทำสีหน้าว่างเปล่าอย่างพอดี มองไปที่สองคนฝั่งตรงข้ามราวกับมองคนแปลกหน้า
"อยู่ๆ ก็หยุดทำไม?"
เฮ่หลินเห็นซูเวย์แกล้งทำเป็นไม่รู้จักพวกเขา ก็เลิกคิ้วขึ้น
เขากระแอมเตรียมจะพูด แต่จู่ๆ ก็ถูกชู่เยวี่ยข้างๆ ดึงแขนไว้
ชู่เยวี่ยสีหน้าซีดเซียว ขนตาไหวระริกอย่างไม่เป็นสุข แต่ก็ยังพยายามรักษาความสงบ จู่ๆ นางก็คว้าแขนเฮ่หลินไว้ ก้มหน้าหลบสายตาฟู่จิ่งเซิน
"เราไปกันเถอะ"
เฮ่หลินเผลอจะดึงแขนกลับ แต่ชู่เยวี่ยกอดไว้แน่น ราวกับกำลังอ้อนวอน
เฮ่หลินยิ่งดูไม่เข้าใจขึ้นเรื่อยๆ
ชู่เยวี่ยก้มหน้า ไม่กล้ามองฟู่จิ่งเซิน ครึ่งลากครึ่งดึงพาเฮ่หลินออกไป
สีหน้าของฟู่จิ่งเซินสงบจนแทบจะเรียกว่านิ่งเฉย
ตอนที่เดินสวนกันไปเพียงชั่วครู่ เขาไม่ได้ขวางกั้นอะไร ราวกับพวกเขาเป็นแค่คนแปลกหน้าสองคน มีเพียงความมืดหม่นในดวงตาที่บ่งบอกว่าเขาไม่ได้สงบเหมือนภายนอก
"จิ่งเซิน เราก็ไปกันเถอะ"
ซูเวย์ทำเป็นไม่รู้อะไร จับมือฟู่จิ่งเซิน