ฝีมือพ่อครัวของตระกูลฟู่ยอดเยี่ยมมาก ได้ยินว่าบรรพบุรุษเคยเป็นพ่อครัวหลวง ฝีมือจึงไม่ต้องพูดถึง
แต่ทว่า ตะเกียบของซูเวย์กลับเฉียดผ่านทุกจานที่ทั้งสี กลิ่น รส ครบถ้วนอย่างประณีต ไปหยิบมันฝรั่งเส้นเรียบง่ายชิ้นหนึ่ง ใส่ลงในชามของฟู่จิ่งเซิน
“จิ่งเซิน ลองชิมอันนี้สิ”
ฟู่จิ่งเซินก้มหน้าลง ก็เห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของซูเวย์ เขาพอเดาได้ว่าอะไรเป็นอะไร เลยควักตะเกียบขึ้นชิมคำหนึ่งเพื่อเอาใจ
“เป็นยังไงบ้าง?” ซูเวย์เต็มไปด้วยความคาดหวัง
ไม่คิดไม่ฝัน รสชาติก็พอใช้ได้ จะว่าอร่อยมากก็ไม่ใช่ แต่ก็ไม่ได้แย่ กลางๆ กลมกล่อมแบบอาหารบ้านๆ
“พอใช้ได้” ฟู่จิ่งเซินกลืนลงคอ “เธอทำเอง?”
ซูเวย์นิ่งไปครู่หนึ่ง ประหลาดใจ:“เธอรู้ได้ยังไง?”
ฟู่จิ่งเซินไม่รู้จะตอบยังไง สายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าของซูเวย์ คิดในใจว่าเธอแสดงออกขนาดนี้ เดาไม่ได้ก็แปลกแล้ว
ฟู่จิ่งเซินเปลี่ยนเรื่องอย่างแนบเนียน:“อยู่ๆ ทำไมนึกอยากทำกับข้าวขึ้นมา?”
เสียงของซูเวย์หวานชื่น:“เพราะอยากทำให้เธอกินไง”
“แต่ฉันทำอาหารเก่งไม่เท่าพ่อครัว เฝื่อนผัดมันฝรั่งนี่แหละที่ฉันทำได้ดีที่สุด”
ฟู่จิ่งเซินเอ่ยเสียงเบา:“ลำบากเธอแล้ว”
ซูเวย์หันไปกอดคอเขา ดวงตาเป็นประกาย เสียงก็หวานเจื้อย:“เธอชอบไหม?”
ฟู่จิ่งเซินเคยเห็นซูเวย์ในท่าทางแบบนี้มากกว่าหนึ่งครั้ง ตากลมโตเหมือนดวงดาว จ้องมองเขาอย่างสุดหัวใจ ราวกับในตาของเธอมีเพียงเขาเพียงคนเดียว
ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าดวงตาคู่นี้เหมือนชู่เยวี่ยมาก แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่าไม่เหมือนแล้ว
ชู่เยวี่ยไม่เคยใช้สายตาแบบนี้มองเขา
“กินข้าวเถอะ”
[ความชอบของฟู่จิ่งเซินเพิ่ม 3 ตอนนี้ความชอบอยู่ที่ 29]