บ่ายวันนั้นเอง ทั้งสองคนก็ถูกส่งกลับไปยังตำหนักเฟิงอี๋
“ปัง!”
ราชินีตบโต๊ะอย่างแรง “ช่างน่าขันสิ้นดี!”
นางผู้ดูแลตำหนักยกถ้วยชามาถวาย “นางพระโปรดทรงระงับโทสะ อย่าทรงกริ้วจนเสียพระวรกายเลยเพคะ”
ราชินีสูดหายใจเข้าลึก ๆ จิบชาร้อนเพื่อข่มความโกรธ “ข้าจะไม่โกรธได้อย่างไร? สองคนนั้นเป็นคนที่ข้าตั้งใจเตรียมไว้ให้เฉิงเอ๋อร์โดยเฉพาะ ซูผู้นี้เพิ่งเข้าจวนมาได้ไม่นาน ก็ยุยงให้เฉิงเอ๋อร์ส่งคนกลับมาเสียแล้ว แถมยังกลับไปในสภาพเช่นนั้น ใบหน้าบวมปูดขนาดนั้น ช่างไม่เห็นข้าอยู่ในสายตาเลยจริง ๆ!”
“พระชายารองซูไร้ระเบียบเกินไปจริง ๆ เพคะ” นางผู้ดูแลตำหนักเสนอ “นางพระน่าจะส่งท่านกวนไปสักคน เพื่อสั่งสอนพระชายารองซูว่าอะไรคือระเบียบ จะได้ไม่เกิดเรื่องขึ้นอีกในภายหน้า”
“อีกไม่นานก็จะถึงวันคล้ายวันประสูติของนางพระแล้ว ถึงตอนนั้นพระองค์ทรงเชิญคุณหนูเจียงเข้าวังได้เพคะ ประการแรกเพื่อแสดงพระมหากรุณาธิคุณ ประการที่สองเพื่อเตือนพระชายารองซู ให้นางเข้าใจว่าไม่ว่านางจะวางอำนาจเพียงใด ก็เป็นได้แค่พระชายารองเท่านั้น นางพระทรงเห็นว่าอย่างไรเพคะ?”
ราชินีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่คิ้วซึ่งขมวดอยู่จะคลายออก “ดี เรื่องนี้เจ้าจัดการก็แล้วกัน”
“เพคะ”
นางผู้ดูแลตำหนักถามต่อ “แล้วสองคนนั้น นางพระจะจัดการอย่างไรเพคะ?”
ราชินีกล่าวเสียงเย็นชา “ไร้ประโยชน์ ไปอยู่จวนองค์รัชทายาทตั้งนาน ยังจับหัวใจองค์รัชทายาทไว้ไม่ได้ ส่งกลับสำนักการในเรือนเสีย”
เมื่อได้ยินข่าวร้าย ทั้งสองก็ทรุดฮวบลงกับพื้น
กระหม่อมที่ถูกนายส่งกลับสำนักการในเรือน ส่วนใหญ่ล้วนมีจุดจบไม่ดี