บูมเมอแรงที่เคยโยนไปนั้น กลับย้อนมาทิ่มแทงที่ตัวของตัวเอง
หลินเพ่ยหยุนเอามือกุมหน้าอก นิ้วที่ชี้ไปที่เซี่ยเหิงสั่นเทา
ลูกทรพี! หล่อนให้กำเนิดลูกทรพีแบบนี้ได้ยังไง?!
หล่อนหมดหน้าตาจะไปพบหน้าครอบครัวของซวีหย่าผิงแล้ว
ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ หลินเพ่ยหยุนถึงได้ใจเย็นลงทีละน้อย สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเอ่ยขึ้น "จะพานางมาทานข้าวที่บ้านเมื่อไหร่ล่ะ? ฉันจะได้เตรียมตัวล่วงหน้า"
ไม่ทำแบบนั้นแล้วจะทำยังไงได้ จะให้ลูกชายอยู่อย่างโสดไปตลอดชีวิตหรือไง?
เซี่ยเหิงยิ้ม "ไม่รีบหรอกครับ ผมจะไปถามเธอก่อน คาดว่าไม่เสาร์ก็อาทิตย์นี้แหละ"
หลินเพ่ยหยุนจำเวลาไว้ในใจเงียบ ๆ เริ่มคิดว่าตอนนั้นจะต้องเตรียมของอะไรบ้าง
"ยังยืนอยู่นั่นอีก ทำไมไม่รีบไป รีบไป รีบไป ฉันไม่อยากเห็นหน้าแกตอนนี้" หลินเพ่ยหยุนโบกมืออย่างเหนื่อยหน่ายใจ "แล้วก็ อย่าคิดว่าเรื่องมันจะจบง่าย ๆ แค่นี้นะ"
เซี่ยเหิงรู้จักกาลเทศะ จึงรีบถอยออกไป
ระเบียงชั้นสอง แสงจากหน้าจอมือถือส่องมาที่ใบหน้าของเซี่ยเหิง หลายวันก่อน ผู้ช่วยส่งข้อความมา แต่ตอนนั้นเขาไม่ได้ตั้งใจจะจัดการเรื่องนี้
ต่อสายหาผู้ช่วย เซี่ยเหิงพูดเสียงเย็นชา "บอกนางว่า ฉันตกลงจะพบ"
...
เมื่อรู้ว่าเซี่ยเหิงยอมพบตัวเอง เหอหยุนดีใจแทบบ้า กุมความหวังริบหรี่เอาไว้ เธอเดินทางไปตามนัด
ถูกพนักงานพามาที่หน้าห้องส่วนตัว หัวใจของเหอหยุนเต้นไม่เป็นจังหวะ