ซูเวย์เพิ่งกลับมา หลี่มู่ชิงก็ลากเธอไปยืนอีกมุมหนึ่ง
“เว่ยเว่ย ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ด้วย?”
หลี่มู่ชิงชี้ไปทางเหอหยุนที่กำลังเดินวุ่นไปทั่วงานเลี้ยง “เธอไม่ใช่ญาติบ้านเธอเหรอ น้องชายเธอยังไม่มาเลย แล้วญาติอย่างเธอมาที่นี่ได้ยังไง?”
ซูเวย์ตอบอย่างจนใจ “เขาเอาแต่โวยวายว่าอยากมา พ่อกับแม่ก็อนุญาตแล้ว ฉันจะทำอะไรได้ล่ะ”
หลี่มู่ชิงไม่เข้าใจ “คุณลุงคุณป้าคิดอะไรอยู่กันนะ?”
ซูเวย์ส่ายหน้า
หลี่มู่ชิงเหลือบมองเหอหยุนแล้วหัวเราะเยาะ “รู้ไหม ตอนเธอยังไม่มา เขาเดินวุ่นไปทั่วงาน คอยตีสนิทกับคนนั้นคนนี้ ความคิดอยากไต่เต้าขึ้นสูงนี่แทบไม่คิดจะปิดบังเลย ไม่ลองคิดดูบ้างหรือไงว่าตัวเองไม่มีอะไรให้เอาไปแลกเปลี่ยนเป็นทุนสักอย่าง จะใช้วิธีไหนไต่ขึ้นไปได้ ทำตัวเหมือนตัวตลกชัด ๆ”
ซูเวย์ว่า “อย่าพูดแบบนั้นเลย สภาพทางบ้านเขาไม่ดี น่าสงสารเหมือนกันนะ”
หลี่มู่ชิงกล่าว “เธอนี่ใจอ่อนเกินไปแล้ว ลืมเรื่องวันเกิดวันนั้นไปหรือไง?”
ซูเวย์เม้มริมฝีปาก ก้มหน้าเงียบ
หลี่มู่ชิงรู้ว่าเหอหยุนกลับบ้านไปแล้วยังด่าว่าซูเวย์เสแสร้ง ตั้งแต่นั้นมาก็เกลียดผู้หญิงที่ไม่รู้จักสำนึกบุญคุณคนนี้เข้ากระดูกดำ
“วางใจเถอะ วันนี้ฉันจะระบายความแค้นแทนเธอเอง”
ซูเวย์ชะงัก “เธอจะทำอะไร?”
หลี่มู่ชิงยกยิ้ม “ก็สั่งสอนเขาให้รู้สำนึก รับรองว่าเขาจะจำไปตลอดชีวิต”
ซูเวย์แสดงสีหน้าลังเล “เรื่องนี้...”
หลี่มู่ชิงขมวดคิ้ว เท้าเอวอย่างคุกคาม “เรื่องนี้อะไร?”
ซูเวย์รู้ว่าหลี่มู่ชิงทำแบบนี้เพราะปกป้องเธอ ถ้าปฏิเสธก็คงทำลายบรรยากาศเปล่า ๆ
เธอยิ้มอย่างจนใจ แล้วยื่นมือไปลูบศีรษะอีกฝ่ายเบา ๆ “ก็ได้ ขอบคุณมู่ชิงที่ช่วยระบายความแค้นแทนฉันนะ แต่อย่าทำเกินไปล่ะ”