มีคนเคยเข้ามาที่นี่
น้ำแข็งในแก้วบนโต๊ะแต่แรกเต็มอยู่ ตอนนี้ว่างเปล่า โซฟาก็ดูไม่เป็นระเบียบ ราวกับมีใครเอนนอนทับ กลิ่นหอมหวานจางๆ ลอยอยู่ในอากาศ คล้ายกลิ่นน้ำหอมผู้หญิง
"อื้ม..."
เสียงครางแผ่วเบาแทบไม่ได้ยินดังมาจากหลังม่าน
"ใคร!"
สีหน้าเซี่ยเหิงมืดลง ก้าวเท้าช้าๆ ไปทางนั้น น้ำเสียงเย็นชาราวกับมีเกล็ดน้ำแข็งติดอยู่: "ออกมา"
เคยมีเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน ผู้หญิงคนหนึ่งแอบลอบเข้าไปในห้องของเขาโดยที่เขาไม่รู้ตัว ถอดเสื้อผ้าจนหมดแล้วนอนบนเตียงของเขา
เซี่ยเหิงเหลือบมองแวบหนึ่ง สั่งให้การ์ดมาจัดการทันที ส่วนตัวเองก็ย้ายไปอีกห้องหนึ่ง
หลังจากนั้นก็ไม่มีใครเห็นผู้หญิงคนนั้นอีกเลย
เซี่ยเหิงไม่คิดว่าจะยังมีคนอยากเดินตามรอยรุ่นพี่
สายตาของเขาอึมครึมเยือกเย็น: "ถ้ายังไม่ออกมาอีกฉันจะเรียกการ์ดแล้ว"
"อย่า..." เสียงผู้หญิงแผ่วเบาแหบแห้ง คลอด้วยเสียงสะอื้น "ขอโทษค่ะ ฉันเข้าผิดห้อง ขอร้องล่ะ อย่าเรียกการ์ดเลย"
เสียงลอดผ่านม่านออกมา ค่อนข้างเพี้ยน
แต่ทำให้สีหน้าเซี่ยเหิงเปลี่ยนไปในทันที
"วืด——"
ม่านถูกคนดึงออกอย่างแรง แสงสว่างจ้าเสียดแทงจนลืมตาไม่ขึ้น
ซูเวย์นั่งอยู่บนพื้น ร่างกายสั่นเทา
หญิงสาวในตอนนี้เสื้อผ้าหลุดลุ่ย ชุดกระโปรงยับยู่ยี่เกลื่อนอยู่บนพื้น เผยให้เห็นผิวกายขาวเนียนเป็นบริเวณกว้าง เธอขดตัว เอาหน้าซุกเข้าไประหว่างเข่า ส่งเสียงร้องไห้สะอื้นด้วยความกลัว
เซี่ยเหิงรู้สึกแสบตา หัวใจหดเกร็งอย่างไม่ทันตั้งตัว
เขารีบถอดเสื้อคลุมออกมาคลุมให้ซูเวย์ แล้วค่อยๆ โอบกอดเธออย่างทะนุถนอม