เช้าวันรุ่งขึ้น ซูเวย์กับซูเฉินบังเอิญลงมาจากชั้นบนพร้อมกันพอดี
เห็นดวงตาของเขาบวมเป่งเหมือนลูกวอลนัท ซูเวย์ก็สะดุ้ง “เป็นอะไรไป เล่นเกมดึกอีกแล้วหรือไง”
ทันทีที่เห็นซูเวย์ ซูเฉินก็พุ่งเข้ามากอดเธอแน่น
เด็กหนุ่มวัยสิบห้าปีร่างกายเติบโตเต็มที่แล้ว ตัวสูงใหญ่จนแทบจะโอบซูเวย์ไว้ทั้งคน
“พี่ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พี่ก็จะเป็นพี่สาวของผมตลอดไป ผมยอมรับพี่เป็นพี่สาวแค่คนเดียว”
นี่คือคำตอบที่ซูเฉินคิดได้หลังจากใช้เวลาทั้งคืน
ถึงซูเวย์จะไม่ใช่พี่สาวแท้ ๆ ของเขา เขาก็ยอมรับแค่ซูเวย์เป็นพี่สาว
“ทำไมจู่ ๆ ถึงพูดแบบนี้ล่ะ” ซูเวย์ตบหลังเขาเบา ๆ “เอาละ ปล่อยพี่ได้แล้ว”
เมื่อเห็นสีหน้าไม่รู้เรื่องรู้ราวของซูเวย์ จู่ ๆ ซูเฉินก็เข้าใจว่าทำไมแม่ถึงกลัว พี่สาวของเขาทั้งไร้เดียงสาและบริสุทธิ์ขนาดนี้ ถ้ารู้ความจริงเข้า เธอจะเสียใจแค่ไหนกันนะ
“เฉินเฉิน”
ซูเวย์ออกแรงผลักเขา “วันนี้นายเป็นอะไรไป ทำตัวแปลก ๆ”
ระหว่างที่กำลังพูดกัน เหอหยุนก็เดินลงมาจากชั้นบนเช่นกัน
ถ้าเป็นเมื่อก่อน ซูเฉินคงทำได้มากที่สุดแค่เมินเหอหยุน แต่วันนี้ตอนเธอเดินผ่าน เขากลับผลักเธออย่างแรง
เหอหยุนเซถลา ล้มลงกับพื้น
เธอมองซูเฉินราวกับมองคนบ้า “นายทำอะไรน่ะ”
ซูเฉินจ้องเธอเขม็งด้วยดวงตาแดงก่ำ “ทั้งหมดเป็นความผิดของเธอ ทำไมต้องมาอยู่บ้านฉันด้วย ถ้าไม่มีเธอก็คงดี เมื่อไหร่เธอจะไสหัวออกไปจากบ้านฉันสักที”
ซูเฉินรู้ว่าตัวเองไม่ควรทำแบบนี้ แต่เขาควบคุมตัวเองไม่ได้ พอนึกว่าพี่สาวอาจถูกเหอหยุนไล่ออกไป เขาก็อดเป็นปฏิปักษ์กับเหอหยุนไม่ได้