รออยู่ตั้งนานก็ไม่เห็นคนในห้องจะตอบ หลินจื่ออวี้ถึงกับงงไปพักหนึ่ง ก่อนจะเคาะประตูอีกรอบ: "พี่ลูกพี่ลูกน้อง?"
หลังเสียงน้ำดังจี๊ดจ๊าดผ่านไป ซูเวย์ยังหอบหายใจไม่ทันเต็มปอดนัก ก็ซบลงในอ้อมแขนเซี่ยเหิง นิ้วเรียวอ่อนแรงแคะแกะไปที่ตัวเขาแบบไม่มีแรง
เซี่ยเหิงกุมมือเธอไว้ บีบเบาๆ เพื่อปลอบประโลม
น้ำเสียงเขาค่อนข้างแหบพร่าเล็กน้อย ร้องบอกออกไปนอกประตูว่า: "อาจจะกลับห้องไปแล้วมั้ง"
หลินจื่ออวี้ตะลึงไปครู่หนึ่ง ถึงนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังไม่ได้ไปหาที่ห้องของซูเวย์เลย
"ขอบคุณพี่ครับ งั้นผมไปดูที่โน่นก่อน"
ด้านนอก คนอื่นๆ ก็กำลังหาซูเวย์อยู่เหมือนกัน
คนที่รู้ตัวก่อนว่าซูเวย์หายไปไม่ใช่หลินจื่ออวี้ แต่เป็นเหอหยุนต่างหาก
หลังจากสลับแก้วเหล้า แล้วเห็นกับตาว่าซูเวย์ดื่มแก้วนั้นลงไป เหอหยุนก็คอยสังเกตอาการของซูเวย์มาตลอด
พอเห็นเธอหายใจถี่ๆ หน้านิ่วคิ้วขมวดด้วยความทรมาน เหอหยุนก็รู้ทันทีว่าแก้วนั้นต้องมีปัญหาอย่างแน่นอน
ซูเวย์คงคิดไม่ถึงหรอกว่าตัวเองจะสลับแก้ว
เหอหยุนไม่รู้ว่าในเหล้ามีอะไร แต่ดูจากท่าทางของซูเวย์แล้ว ก็รู้ว่าไม่ใช่ของดีอะไร
สมควรแล้ว
เหอหยุนคิดในใจ
เรือสำราญลำนี้ใหญ่เกินไป เหอหยุนไม่คุ้นเคยกับแผนผังของที่นี่ รีบๆ ก็มองไม่เห็นร่องรอยของซูเวย์อีกแล้ว
เธอเริ่มใจสั่น รู้สึกว่าอาการของซูเวย์มันผิดปกติเกินไป แต่พอคิดได้อีกที เหล้าแก้วนี้เดิมทีมีไว้ให้เธอดื่มต่างหาก ถ้าไม่ใช่ซูเวย์ คนที่กลายเป็นสภาพนี้ตอนนี้ก็คงเป็นเธอเอง เธอไม่จำเป็นต้องไปสงสารซูเวย์ให้เสียเวลา
ต่อให้เกิดอะไรขึ้น ก็เป็นเพราะซูเวย์ทำกับตัวเองทั้งนั้น
ดังนั้น ตอนที่ซ่งหวานหวนเดินมาถามหาซูเวย์ เหอหยุนจึงตอบออกไปตรงๆ ว่า: "หนูไม่รู้"
ซ่งหวานหวนขมวดคิ้ว ดูเป็นกังวล: "เด็กคนนี้ จะไปไหนก็ไม่บอกสักคำ"