ต่อหน้าเขาฉลาดแกมโกงเหลือหลาย พอไปเจอคนอื่นกลับถูก bully จนเป็นแบบนี้
ซูเวย์ร้องไห้ดังขึ้นอีก: "พี่ยังด่าฉันอีก ฮืออ..."
เซี่ยเหิงทั้งขำทั้งปวดใจ
"ไม่ใช่ความผิดของเธอ เธอคนนั้นต่างหากที่ไร้ยางอาย"
เหอหยุน... เซี่ยเหิงจำชื่อนี้ไว้แล้ว เขานิ่วหน้าไตร่ตรอง ญาติห่าง ๆ ที่อาศัยอยู่บ้านตระกูลซู กล้าทำแบบนี้กับซูเวย์ ได้ต้องมีอะไรเป็นไม้เบื่อไม้เมาแน่นอน
ต้องมีเงื่อนงำบางอย่างแฝงอยู่
ซูเวย์ค่อย ๆ กลั้นเสียงร้องไห้ พิงอกเขาสะอื้น น้ำเสียงงอน ๆ พูดว่า: "พี่ยังไม่ได้ขอโทษฉันเลยนะ"
เซี่ยเหิงทั้งโมโหทั้งขำ: "พูดดี ๆ หน่อยไม่ได้หรือไง ไหน ๆ ก็มีนิสัยเอาแต่ใจกับฉันขนาดนี้ แล้วเอาไปใช้กับเหอหยุนบ้างสิ จะได้ไม่ถูก bully จนเป็นแบบนี้"
ซูเวย์เม้มริมฝีปาก เช็ดน้ำตาแล้วพูดเสียงอู้อี้: "แล้วพี่จะขอโทษไหมล่ะ?"
เซี่ยเหิง: "...ขอโทษ ก็ผิดที่ไปด่าเธอ ได้แล้วใช่ไหม?"
"ฉันให้อภัยพี่แล้ว"
น่ารักจนคนปวดใจ
เซี่ยเหิงใจอ่อนเหมือนสำลีก้อนหนึ่ง
นิสัยแบบนี้ ถ้าไม่มีใครปกป้องจะทำยังไง?
[ค่าความรู้สึกของเซี่ยเหิงเพิ่ม 5 ปัจจุบันค่าความรู้สึก 70]
...
เรือสำราญจอดเทียบท่าหนึ่งวันต่อมา ซูหมิงหงและภรรยายังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แค่รู้ว่าลูกสาวมีเรื่องบางอย่าง ถูกเซี่ยเหิงพาตัวไป ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว
พอรู้ข่าวนี้ ซ่งหวานหวนขาอ่อนไปหมด
"เวย์เวย์ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ฉันใจสั่นไม่หยุดเลย"