เสียงน้ำไหลซ่า ๆ ดังต่อเนื่อง
ตั้งใจกลบถ้อยคำที่ลอดออกมาจากร่องประตู
“เรื่องที่คุณพูดนี่ ได้ยินมาจากไหน?” เสียงแรกถาม ความลังเลเลื้อยพันอยู่ในถ้อยคำ
เสียงที่สองกดต่ำลงอีก แทบจะเป็นเพียงเสียงกระซิบ
“ลูกพี่ลูกน้องของฉันอยู่ฝ่ายสนับสนุน... ก่อนหน้านี้ไม่นาน ตอนออกไปเก็บกวาดซากปรักหักพังนอกเมือง เขาขุดพบศพผู้มีพลังพิเศษหลายศพ แกนคริสตัลหายไปหมด แถม...”
เสียงนั้นหยุดไปครู่หนึ่ง คล้ายกำลังตรวจดูว่ารอบ ๆ มีใครอยู่หรือไม่ “กะโหลกยังมีร่องรอยถูกทำลายจากแรงกระแทกภายนอกด้วย”
หลินหรานหยุดอยู่หน้าประตู ปลายนิ้วจิกลงบนฝ่ามือโดยไม่รู้ตัว
ถ้าเรื่องนี้เป็นเรื่องจริง...
ไม่!
เธอส่ายหน้าอย่างแรง พยายามสลัดความคิดนี้ทิ้งไป
เอกสารบันทึกอย่างละเอียดเหล่านั้น เธอเห็นกับตาตัวเองแท้ ๆ
จะถูกคำพูดไม่กี่ประโยคของคนที่แอบนินทาในห้องน้ำทำให้หวั่นไหวได้อย่างไร?
“แต่คุณเซี่ยหล่อขนาดนั้น จะกินคนได้ยังไง...”
“รู้หน้าไม่รู้ใจ” เสียงที่สองรีบตัดบท น้ำเสียงหนักแน่นอย่างลับ ๆ แทบเจือเจตนาร้าย “ลองคิดดูสิ แค่ระเบิดทีเดียวก็ฆ่าคนไปได้สามร้อยกว่าคน ยังมีอะไรที่เขาทำไม่ได้อีก?”
“ฆ่าผู้มีพลังพิเศษ ขุดเอาแกนคริสตัล... นี่มันไม่ต่างจากกินพวกเดียวกันทางอ้อมหรือไง?”
“แค่นั้นที่ไหน ได้ยินมาว่าแม้แต่สมองก็ยังไม่เว้น”
“แบบนั้นยังเรียกว่าคนได้เหรอ? เป็นตัวประหลาดชัด ๆ ตายไปแล้วก็ไม่มีที่ไหนรับศพ”
“รับงั้นเหรอ? ขนาดนรกเห็นแล้วยังต้องสั่น คงต้องเปิดนรกชั้นสิบเก้ารับเขาเป็นกรณีพิเศษ”
“ชั้นสิบเก้าเลยเหรอ แบบนี้ต่อให้ตายก็ไม่ได้ผุดได้เกิดสินะ?”