หลินหรานเลิกต่อต้านอย่างสิ้นเชิง
ถึงขั้นเริ่มตอบรับจูบนั้นโดยไม่รู้ตัว
เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับความใคร่ แต่คล้ายการขานรับที่ถูกสัญชาตญาณชักนำมากกว่า—
ความปรารถนาต่อพลังบริสุทธิ์ที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อน
และแรงดึงดูดต่อ “ตัวตน” พิเศษบางอย่างของเซี่ยเผยจิ้น ซึ่งซ่อนอยู่ลึกลงไปในพลังนั้น
พลังพิเศษคัดลอกของเธอไม่เคย “หิวโหย” ขนาดนี้มาก่อน และไม่เคย “อิ่มเอม” ขนาดนี้เช่นกัน
แกนคริสตัลส่งเสียงสั่นหึ่ง หมุนเวียน ดูดซับ และกลืนกลายด้วยความเร็วที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
ในโลกแห่งการรับรู้ของเธอ
นั่นไม่ใช่การมองเห็นด้วยสายตา แต่เป็น “เสียงสะท้อน” ระหว่างผู้มีพลังพิเศษด้วยกันที่ตรงไปตรงมายิ่งกว่า
เธอ “มองเห็น” —
แก่นแท้ของพลังจิตที่เดิมเป็นของเซี่ยเผยจิ้น เปล่งประกายสีรุ้งเจือทองอ่อน ๆ ราวกับมีชีวิต ค่อย ๆ เคลื่อนเข้าหา ทดลองหยั่งเชิง แล้วในที่สุดก็ประสานพันเกี่ยวกับเส้นใยพลังงานของเธออย่างอ่อนโยน เส้นใยนั้นนุ่มนวลกว่าและมีประกายหลากสีโปร่งใสไหลเวียนอยู่
พวกมันพันเกี่ยวและซึมซับเข้าหากัน จนเส้นแบ่งค่อย ๆ พร่ามัว แยกไม่ออกว่าอะไรเป็นของใคร
กำแพงระดับพลังที่ครั้งหนึ่งเธอเคยคิดว่าแข็งแกร่งจนทำลายไม่ได้ กลับเปราะบางราวหมอกบางยามเช้า เมื่อต้องเผชิญกับการมอบให้โดยสมัครใจและการยอมรับอย่างเต็มเปี่ยม
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร
ในที่สุดริมฝีปากของเซี่ยเผยจิ้นก็ผละออกเล็กน้อย
ลมหายใจร้อนผ่าวพัดผ่านริมฝีปากที่เจ็บแสบและชุ่มชื้นของเธออย่างไม่เป็นจังหวะ
หน้าผากของเขายังคงแนบกับหน้าผากเธอ ระยะห่างใกล้จนมองเห็นความเคลื่อนไหวเล็กน้อยทุกระลอกในดวงตาของเขา
ดวงตาคู่นั้นที่มักลึกล้ำดุจบึงลึกจนยากหยั่งถึง
บัดนี้กลับมีกระแสใต้น้ำบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนกำลังปั่นป่วน
มันทำให้เธอใจสั่นยิ่งกว่าการข่มขู่เย็นชาใด ๆ