ทุกคนหันไปมองโจววั่งเหย
รอให้เขาตัดสินใจ
แต่โจววั่งเหยกลับเอ่ยขึ้นกะทันหันว่า “กลับวิลล่าก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
สิ้นเสียง
“ฮึ!” หลินหรานแค่นเสียง กระโดดลงจากอ้อมแขนโจววั่งเหย “นายไม่เชื่อฉันอีกแล้ว!”
โจววั่งเหยไม่อธิบายอะไร เพียงคิดจะดึงเธอกลับเข้ามาในอ้อมแขน “อย่าโวยวายสิ เสื้อผ้าเธอยังเปียกอยู่ กลางคืนอุณหภูมิต่างกันมาก เดี๋ยวก็เป็นหวัด”
ยิ่งไปกว่านั้น เสื้อผ้าที่เปียกชุ่มยังแนบติดกับเรือนร่างงดงามของเธอ
บริเวณนี้แทบจะมีแต่ผู้ชาย
คำตอบที่หลินหรานมอบให้เขาคือใช้พลังพิเศษสายน้ำระเหยน้ำส่วนเกินบนเสื้อผ้าออกไป “นายอยู่ห่าง ๆ ฉันเลย!”
รู้สึกว่ายังด่าไม่สะใจ เธอจึงยิงคำพูดใส่เขาต่อ “ฉันบอกแล้วว่านายมันตาบอด มองไม่เห็นความจริงของเรื่องเลยสักนิด”
โจววั่งเหยยกมือกุมขมับ เขายังคิดถึงหลินหรานคนเดิมอยู่เลย
ถึงเธอจะเอาแต่ตามติดเขาและคอยสร้างปัญหาให้
อย่างน้อยที่สุด เธอก็ไม่เคยชี้หน้าด่าเขาว่าตาบอดต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้
แต่ถึงจะโดนด่า เขาก็ยังต้องตามไปคุ้มกันเธอ
ถ้าเกิดเจอซอมบี้ขึ้นมาอีก คุณหนูผู้เป็นที่รักคนนี้คงโดนขู่จนร้องไห้อีกแน่
แต่ระหว่างที่ตามไป เขาก็ส่งสายตาให้ฮอเชิง
ฮอเชิงเข้าใจในทันที จึงเดินตามกูเซียงหวันไปอย่างเงียบ ๆ โดยไม่ให้ใครสังเกตเห็น
ส่วนหลินหรานที่วิ่งนำอยู่ข้างหน้า คิดในใจว่า ในที่สุดก็มีข้ออ้างให้ปลีกตัวจากพระเอกอย่างเปิดเผยเสียที
หลังจากเหตุการณ์ครั้งนี้ เธอก็เข้าใจว่าเธอกับนางเอกเป็นศัตรูกันจนถึงขั้นไม่อาจอยู่ร่วมโลกกันได้แล้ว
ครั้งนี้กูเซียงหวันกล้าใช้ซอมบี้ลอบทำร้ายเธอ ครั้งหน้าไม่รู้จะงัดวิธีไหนออกมาอีก
เธอจะนั่งรอความตายอยู่เฉย ๆ ไม่ได้
เทพองค์หนึ่งเคยกล่าวไว้ว่า การโจมตีคือการป้องกันที่ดีที่สุด
ตอนเพิ่งทะลุเข้ามาในนิยาย เธอก็เคยคิดจะสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับนางเอก