สายตาพินิจของโจววั่งเหยแทงเข้ามาราวกับหยดน้ำแข็ง กูเซียงหวันรู้สึกเพียงว่าลำคอตึงขึ้นมา
เธอฝืนตั้งสติแล้วเงยหน้าขึ้น แต่น้ำเสียงกลับเบาลงโดยไม่รู้ตัว
“ตอนฉันออกมาก็ไม่เห็นความผิดปกติจริง ๆ อาจจะเป็นทีหลัง...”
“ทีหลัง?” โจววั่งเหยตัดบทด้วยเสียงเย็นชา ทุกถ้อยคำเย็นเยียบราวน้ำแข็ง “ตั้งแต่เธอออกไปจนคุณหนูเจออันตราย เวลาทั้งหมดไม่เกินสามนาที ซอมบี้เคลื่อนไหวเชื่องช้า จะโผล่มาจากอากาศธาตุในเวลาแค่นี้ได้ยังไง?”
เขาก้าวเข้ามาใกล้อีกหนึ่งก้าว น้ำเสียงเจือความเย็นเยียบ “ประตูหลังห้องน้ำล็อกอยู่ ช่องรับแสงก็ยังสมบูรณ์ดี ซอมบี้พวกนี้ไม่ได้เข้ามาจากข้างนอกแน่นอน”
เล็บของกูเซียงหวันจิกฝ่ามือลึกลงไป
เธอบังคับตัวเองให้สงบลง
เธอรู้จักโจววั่งเหยดีเกินไป
ตอนนี้ประธานโจวไม่ได้สงสัยเธอจริง ๆ เขาแค่ใช้วิธีที่คุ้นเคยตัดความเป็นไปได้ทั้งหมดออกไป
เหมือนเวลาที่เขาจัดการวิกฤตทางธุรกิจทุกครั้ง เยือกเย็น รอบคอบ และไม่ไว้หน้าใคร
แต่เมื่อสายตาเช่นนี้หันมาจับจ้องตัวเธอ เธอก็ยังรู้สึกเจ็บแปลบไปทั่วร่าง
ทั้งเสียใจที่เขาปฏิบัติต่อเธอด้วยท่าทีเช่นนี้ และโล่งใจที่ตัวเองรู้จักวิธีทำงานของเขาดีพอ
กูเซียงหวันค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น บังคับตัวเองให้สบตาคมกริบนั้น “ตอนนั้นไฟดับ ห้องน้ำทั้งห้องมืดสนิท ฉันอยู่ช่องด้านนอกสุด ส่วนห้องของคุณหนูอยู่ด้านในสุด...”
เธอชะงักไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงสงบนิ่งจนตัวเองยังแปลกใจ “บางทีอาจเป็นเพราะระยะห่าง ฉันถึงไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติ ประธานโจว ฉันไม่เห็นซอมบี้จริง ๆ”