น้ำเสียงสุขุมของโจววั่งเหยที่แทบไม่เคยเปลี่ยน ครั้งนี้กลับเผยความตื่นเต้นออกมาอย่างหาได้ยาก
“ลุงเล็ก คุณมาที่นี่ได้ยังไงครับ!”
ลุงเล็ก?
พระเอกเรียกผู้ชายคนนี้ว่าลุงเล็กงั้นเหรอ?
หัวใจของหลินหรานสะดุดวูบ ราวกับมีบางอย่างแตกสลายดังกรอบแกรบ
นั่นคือเสียงหัวใจแตกสลาย!
ผู้ชายที่หล่อเหลาจนแทบเป็นบาปคนนี้ ที่แท้ก็คือลุงเล็กผู้ลึกลับของโจววั่งเหย!
งั้นเธอก็ต้องเรียกเขาว่าลุงเล็กตามไปด้วยสินะ...
ชั่วพริบตานั้นเอง เธอก็นึกขึ้นได้อย่างฉับพลัน—นี่ไม่ใช่ตัวละครรองที่ทำให้เธอประทับใจอย่างลึกซึ้งในนิยายต้นฉบับหรอกหรือ เซี่ยเผยจิ้น!
ตามฉากหลังในนิยาย เขาเป็นหนึ่งในสี่ผู้นำฐานที่มั่นที่มีชื่อเสียงทัดเทียมกับพระเอกอย่างโจววั่งเหย
ความแข็งแกร่งยากหยั่งถึง เป็นบุคคลที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของอำนาจในโลกล่มสลายอย่างแท้จริง
คนระดับนี้ เธอไปล่วงเกินไม่ได้เด็ดขาด
หลินหรานรีบรวบรวมสติ ทำท่าทางเรียบร้อยเหมือนโจววั่งเหย แล้วก้มหน้าเรียก “ลุงเล็ก คุณมาแล้ว”
เซี่ยเผยจิ้นเหลือบมองเธออย่างเรียบเฉย สีหน้าไร้อารมณ์ เพียงพยักหน้าเล็กน้อยเป็นการตอบรับ
ถึงจะเย็นชาเช่นนี้ ทั้งแววตาดำลึกล้ำและบรรยากาศของผู้มีอำนาจที่แผ่กดดัน หลินหรานก็ยังรู้สึกว่าอากาศรอบตัวเย็นลงไปสองส่วน
ลุงเล็กคนนี้ของตระกูลเซี่ยหน้าตาดี แต่เย็นชาจนน่ากลัวอยู่เหมือนกัน
หลินหรานถอนหายใจในใจอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนเดินไปทางโซฟา
เซี่ยจี้หลานกวักมือเรียกเธอ พลางตบที่นั่งข้างตัวเป็นเชิงให้ไปนั่งตรงนั้น
แต่หลินหรานกลับทำหน้าทะเล้นแล้วส่ายหัว
ที่นั่งตรงนั้นด้านขวาเป็นป้าหลานก็จริง แต่ด้านซ้ายติดกับพระเอก เธอไม่เอาด้วยหรอก
เธอจึงลากโจวอี้อานไปนั่งตรงตำแหน่งที่ไกลจากพระเอกที่สุด
เธอคำนวณมาแล้ว ระยะห่างเกินสองเมตรแน่นอน