มางเหยถูกเลขานุการหวังแซวจนใบหน้าดำคล้ำแดงก่ำขึ้นมาทันที
“เลขานุการหวัง... คุณ คุณ ผม...”
สุดท้ายกูเซียงหวันก็ออกมาช่วยเขาไว้ “เลขานุการหวัง คุณอย่ารังแกคนซื่อสิ”
หลินหรานเห็นสีหน้าที่ดูเพลิดเพลินของโจววั่งเหย ด้านหนึ่งก็เสียใจที่เขาไม่หึง แต่อีกด้านก็โล่งใจที่เดาถูก
ประธานโจวชอบเห็นมางเหยอยู่กับเธอจริง ๆ
ทุกคนพูดคุยหัวเราะกันอย่างครื้นเครง
แต่หลินหรานกลับเงียบมาตลอด
เธอกำลังลังเลว่าจะคัดลอกพลังพิเศษธาตุดินของมางเหยดีหรือไม่
ตอนนี้พลังพิเศษคัดลอกของเธออยู่ระดับสองแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น หลังพลังพิเศษสายฟ้ากับพลังพิเศษมิติส่วนตัวเลื่อนขึ้นสู่ระดับสาม เธอก็รู้สึกว่าพลังพิเศษคัดลอกยกระดับตามไปด้วย จนแทบจะสัมผัสขอบเขตระดับสามได้แล้ว
มางเหยไม่มีการระแวดระวังเธอเลยแม้แต่น้อย
ราวกับเมืองที่เปิดประตูเมืองทิ้งไว้ ปล่อยให้พลังจิตของเธอบุกเข้าไปได้อย่างอิสระ
สำหรับเธอแล้ว การคัดลอกพลังพิเศษของเขาง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ
เมื่อครู่นี้เธอถึงกับลองหยั่งเชิง แผ่พลังจิตของตัวเองออกไปราวเส้นไหม แล้วพันเกี่ยวรอบแกนพลังพิเศษของมางเหยอย่างแผ่วเบา
แกนพลังพิเศษที่เชื่องนั้นไม่เพียงไม่ต่อต้านแม้แต่น้อย กลับยังเกิดระลอกคลื่นแผ่วเบาอย่างว่าง่าย
เธอรับรู้ถึงสายพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ภายในได้อย่างชัดเจน ขอแค่ขยับความคิด ก็สามารถคัดลอกพลังนั้นมาเป็นของตัวเองได้ในชั่วพริบตา
แต่มางเหยตอนนี้เป็นแฟนหนุ่มที่นางเอกเปิดตัวอย่างเป็นทางการ
และสุดท้ายนางเอกจะต้องได้อยู่กับพระเอกแน่นอน
ในนิยาย ใครก็ตามที่ขวางทางพระนาง ล้วนไม่มีจุดจบที่ดี