หลินหรานได้ยินเสียงกูเซียงหวันแกล้งทำเป็นกดชักโครก
ผู้หญิงคนนั้นจะกดชักโครกอะไร?
กดอากาศหรือไง?
แต่เธอไม่รีบร้อน แต่งตัวเสร็จก็ยืนรออยู่ในห้องน้ำ
จนกระทั่งเสียงฝีเท้าของกูเซียงหวันดังขึ้น เดินออกไปด้านนอกห้องน้ำ
แถมยังมีเสียงคุยกับฮอเชิงดังลอดเข้ามาอีก
ยิ่งผิดปกติเข้าไปใหญ่
กูเซียงหวันเห็นชัดว่ากำลังวางแผนอะไรบางอย่าง แต่กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
ตกลงผู้หญิงคนนี้คิดจะทำอะไรกันแน่?
หลินหรานแอบยืนขึ้นบนโถส้วม แล้วยื่นตัวออกไปมองด้านนอกห้องน้ำ
แค่เห็นเท่านั้นก็แทบตกใจจนขาอ่อน
หน้าประตูห้องที่เธออยู่มีซอมบี้ยืนอยู่สามตัว
ซอมบี้ทั้งสามดูงุนงง ราวกับไม่รู้ว่าทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ เหมือนเดิมทีไม่ได้อยู่ตรงนี้ แต่จู่ ๆ ก็ถูกใครบางคนจับมาวางไว้
แถมรอบปากของพวกมันยังมีร่องรอยน้ำแข็งเกาะอยู่
มีคนจงใจแช่แข็งปากพวกมัน ทำให้ส่งเสียงไม่ได้
พอนึกถึงท่าทีผิดปกติของกูเซียงหวัน ก็ไม่ต้องถามแล้ว ซอมบี้พวกนี้ต้องเป็นฝีมือเธอ ใช้พลังพิเศษมิติส่วนตัวจงใจเอามาวางไว้ที่นี่แน่นอน
“คุณหลินหรานยังไม่ออกมาอีกเหรอคะ” เสียงกูเซียงหวันดังมาจากด้านนอก “ก่อนมา ประธานโจวยังกำชับให้รีบหน่อยเลยค่ะ เครื่องบินจากเมืองจิงมาถึงแล้ว ทุกคนกำลังรอเราอยู่ที่วิลล่า”
หลินหรานหัวเราะเยาะในใจ กูเซียงหวันกำลังใช้โจววั่งเหยมากระตุ้นให้เธอรีบออกไป
ฮอเชิงไม่ได้พูดอะไร คงไม่สะดวกจะเร่งเธอ
กูเซียงหวันพูดต่อว่า “ประธานโจวไม่ชอบคนอืดอาดที่สุด ไม่มีความรู้เรื่องเวลาเอาเสียเลย”
ขณะนั้น ปากของซอมบี้ที่อยู่นอกห้องค่อย ๆ ละลาย
สติของพวกมันเริ่มกลับคืนมา และเริ่มรู้ตัวว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน