ขบวนรถเดินหน้าต่อไป ไม่นานท่าเรือกว้างใหญ่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
ปั้นเครนยักษ์ตั้งตระหง่านเงียบงัน
ใต้ปั้นเครนยักษ์คือแถวตู้คอนเทนเนอร์ที่เรียงซ้อนกันแน่นขนัด ราวกับเขาวงกตที่สร้างขึ้นจากเหล็กกล้า
ไม่ไกลนัก เรือบรรทุกสินค้าขนาดยักษ์สองลำจอดนิ่งอยู่บนผิวน้ำทะเลสีเทาหม่น
ที่ชวนให้หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่านั้นคือ บนตู้คอนเทนเนอร์หลายตู้พิมพ์ชื่อสินค้าไว้อย่างชัดเจน
เครื่องมือแพทย์ เครื่องจักรความเที่ยงตรงสูง ชิป อุปกรณ์กลางแจ้ง สารเคมี อาหารกระป๋อง อาหารทะเลแช่แข็ง...
โจววั่งเหยพูดว่า “ผมกับหลินหรานอยู่ทีมเดียวกัน ส่วนคนอื่นไปกับเลขานุการกู้ แยกกันทำงานจะได้เร็วกว่า”
โจววั่งเหยมองกูเซียงหวัน “เลขานุการกู้ ช่วยกันคัดดูว่าอะไรเป็นเสบียงที่มีประโยชน์บ้าง”
กูเซียงหวันเข้าใจความหมายของประธานโจวดี เสบียงทุกอย่างที่ช่วยในการสร้างฐานที่มั่นได้ ต้องเก็บไปให้หมด
“ค่ะ ประธานโจว ฉันจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุดค่ะ” กูเซียงหวันพยักหน้า
หล่อนเข้าใจว่าตอนนี้ยังไม่ใช่เวลามาคิดว่าทำไมประธานโจวถึงอยู่กับหลินหรานเพียงคนเดียว
ก่อนหน้านี้หล่อนไม่ควรหึงเพราะท่าทีของหลินหราน จนเกือบเผยความรู้สึกของตัวเองออกมา
ทั้งที่ตัวหล่อนมีข้อได้เปรียบเหนือใคร ทั้งเป็นเลขาส่วนตัวของประธานโจว และยังมีมิติพลังพิเศษขนาดใหญ่
ขอเพียงหล่อนซ่อนความรู้สึกนี้ไว้ตลอดไป ประธานโจวก็จะเชื่อใจหล่อนเสมอ
หล่อนเชื่อว่าสักวันประธานโจวจะต้องตกหลุมรักหล่อน
ส่วนหลินหราน ยัยโง่นั่นไม่ได้เป็นภัยคุกคามเลยสักนิด
ยิ่งไปกว่านั้น อีกไม่นานหล่อนก็จะตายแล้ว
หล่อนมองแผ่นหลังของหลินหราน พลางยิ้มเย็นชา
แต่หล่อนไม่คาดคิดเลยว่า...
หลินหรานจะหันกลับมาอย่างกะทันหัน
กูเซียงหวันเก็บรอยยิ้มเย็นชาที่มุมปากไม่ทัน ทั้งยังเก็บจิตสังหารในดวงตาไม่ทัน ทุกอย่างจึงถูกเปิดโปงกลางแสงแดดอย่างโจ่งแจ้ง