ทุกอย่างจัดการเรียบร้อยแล้ว
มางเหยถูกปลุกให้ตื่น แต่ร่างกายยังฟื้นตัวไม่เต็มที่ เลขานุการหวังจึงเข้ามารับหน้าที่ขับรถแทน
“เลขานุการหวัง ออกรถเถอะ”
หลินหรานเก็บแกนคริสตัลของซอมบี้ลงในมิติส่วนตัวอย่างระมัดระวัง
ตอนนี้เธอยังไม่คิดจะดูดซับแกนคริสตัลเม็ดนี้ ที่เมื่อครู่พูดว่าอยากได้แกนคริสตัลของซอมบี้เม็ดนี้ ก็เพียงเพื่อใช้เป็นข้ออ้างให้พระเอกฆ่าซอมบี้ตัวคลุมเสื้อผ้าเท่านั้น
ตอนนี้ซอมบี้ตัวคลุมเสื้อผ้าตายแล้ว เธอจึงไม่พูดอะไรทำนองว่า “แกนคริสตัล ฉันไม่เอาแล้ว”
รอถึงวันหน้า แกนคริสตัลเม็ดนี้อาจมีประโยชน์มหาศาล
รถตู้ธุรกิจค่อย ๆ เคลื่อนออกไป
ถนนที่มุ่งหน้าไปท่าเรือเงียบสงบกว่าที่คิด มีซอมบี้อยู่ประปรายเดินเตร่อยู่ตามถนน
แต่ด้วยฝีมือของทีมโจววั่งเหยในตอนนี้ การกำจัดสิ่งกีดขวางเหล่านี้แทบไม่ต้องออกแรงเลย
ระหว่างทาง พวกเขาหาที่ว่างแห่งหนึ่งได้
หลินหรานปล่อยซอมบี้หลายสิบตัวที่กักขังไว้ก่อนหน้านี้ออกมาจากมิติพลังพิเศษ
ซอมบี้เหล่านั้นเพิ่งตกลงสู่พื้น ร่างกายยังบิดเกร็งอย่างแข็งทื่อ มีดบินของฮอเชิงก็มาถึงพร้อมกันแล้ว
“โฮก...”
เสียงคำรามของซอมบี้หยุดชะงัก ก่อนร่างจะล้มลงกับพื้นอย่างแรง
ซอมบี้: มีมารยาทบ้างไหม?
ทุกคนอาศัยจังหวะนี้กินอาหารเติมพลังกันสักหน่อย
กูเซียงหวันยื่นน้ำแร่กับขนมปังให้โจววั่งเหยอย่างใส่ใจ เหมือนตอนที่เตรียมอาหารให้เขาที่บริษัทก่อนหน้านี้ แถมยังเปิดฝาขวดน้ำแร่ให้ด้วย
ทุกคนบนรถต่างมีสีหน้าราวกับเห็นจนชินแล้ว
แม้เลขานุการหวังกับกูเซียงหวันจะเป็นเลขานุการของประธานเหมือนกัน
แต่เลขานุการหวังเน้นช่วยงานด้านธุรกิจ ส่วนกูเซียงหวันจะเน้นดูแลชีวิตประจำวันของประธานมากกว่า