เซี่ยจี้หลานรอหลินหรานกลับมาอยู่นาน แต่ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงา อีกทั้งยังเห็นเซี่ยอวี่พากูเซียงหวันออกไป
ลูกชายคนโตของเธอ ตอนแรกรีบร้อนออกไป แต่ตอนกลับมากลับมีท่าทีเหม่อลอยไร้วิญญาณ
ในใจรู้สึกไม่สบายใจ เธอจึงตามมาดู
พอเห็นลูกน้องของเซี่ยเผยจิ้นอยู่หน้าประตู เธอกำลังจะขอให้เขาช่วยตามหาคน แต่ไม่คิดเลยว่าเมื่อผลักประตูเข้าไป จะพบภาพเช่นนี้
อย่างไรเสียเธอก็เกิดในตระกูลใหญ่ จึงตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว
เซี่ยจี้หลานยังพูดไม่ทันจบ พอสายตาเห็นภาพภายในห้อง เธอก็เอื้อมมือปิดประตูกลับทันที กันสายตาจากภายนอกไม่ให้มองเข้ามา
เธอไม่ได้เอ่ยปากซักถามในทันที แต่รีบหันหลังให้ห้อง เปิดโอกาสให้ทั้งสองคนจัดการตัวเอง
หลินหรานสะดุ้งราวกับกระต่ายตกใจ กระเด้งผละจากอ้อมแขนของเซี่ยเผยจิ้นอย่างรวดเร็ว
แก้มแดงจัดจนแทบจะมีเลือดหยดออกมา
เธอมือไม้พันกัน รีบจัดเสื้อผ้าที่จริง ๆ แล้วไม่ได้ยุ่งเหยิงนัก
เมื่อเทียบกันแล้ว ท่าทางของเซี่ยเผยจิ้นเรียกได้ว่าสุขุมเยือกเย็น
เดิมทีเขาก็รู้ว่าเสียงฝีเท้าของพี่สาวใกล้เข้ามาแล้ว
ด้วยความระแวดระวังและการรับรู้จากพลังพิเศษของเขา เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่รู้ตัวเลย
เขาตั้งใจทำเช่นนี้
ความคิดของคนนอกค่อยว่ากัน แต่คนในครอบครัวต้องรู้
เขาจำเป็นต้องรู้ท่าทีของพวกเธอ เพื่อจะได้ปรับแผน
เขาไม่อยากให้เธอต้องลำบากใจแม้แต่น้อย
“ป้าหลาน...” น้ำเสียงของหลินหรานตึงเครียด เธอไม่รู้ว่าควรอธิบายภาพที่ถูกจับได้คาหนังคาเขาแบบนี้อย่างไร
เซี่ยจี้หลานไม่ได้หันกลับมาทันที แต่ถามก่อนว่า “กูเซียงหวันเป็นอะไรไป เธอทำอะไรคุณหรือเปล่า?”
หลินหรานรีบพยักหน้า ฉวยโอกาสพูดต่อว่า “หล่อนวางยาในตัวฉัน แถมยังหาผู้ชายมาสองคน...”
ไม่ต้องพูดให้หมด เซี่ยจี้หลานก็เข้าใจแล้ว
คราวนี้เธอจึงหันกลับมาเต็มตัว รีบเดินเข้ามาคว้ามือหลินหรานไว้ แล้วสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างละเอียด แววตาเต็มไปด้วยความห่วงใย “หรานหราน คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?”
เห็นว่าเสื้อผ้าของหลินหรานยังเรียบร้อยดี เธอถึงค่อยโล่งอก จากนั้นแววตาก็พลันเฉียบคมขึ้น “กูเซียงหวันคนนั้น เก็บไว้ไม่ได้แล้ว”