นั่นไม่ใช่ยาพิษที่ทำให้ถึงตาย แต่กลับน่ากลัวยิ่งกว่ายาพิษเสียอีก—
มันทำให้ประสาทสัมผัสของคนไวขึ้นร้อยเท่า ขยายความเจ็บปวดทุกเสี้ยวให้รุนแรงถึงระดับที่คนธรรมดาไม่อาจจินตนาการได้
เสียงแส้แหวกอากาศแหลมบาดหู เสียงเหล็กร้อนนาบเนื้อดังฉ่า
น้ำเย็นซึมซาบเข้าไปในบาดแผล ก่อนจะถูกทำให้ร้อนขึ้นอย่างฉับพลัน อุณหภูมิที่แตกต่างกันสุดขั้ว...
โทษทัณฑ์ธรรมดาแต่ละอย่าง เมื่อตกอยู่บนร่างของกูเซียงหวัน ล้วนกลายเป็นการทรมานที่แทบฉีกวิญญาณให้ขาดได้
ช่วงแรก หล่อนยังพอส่งเสียงกรีดร้องออกมาได้ในช่วงว่างระหว่างความเจ็บปวด เสียงแหลมบิดเบี้ยวเพราะฤทธิ์ยา “ฉันเป็นคนของทีมเหลยเหย่ ฉันเป็นคนของหัวหน้าทีมโจว! พวกแกกล้าทำอะไรฉัน... หัวหน้าทีมไม่ปล่อยพวกแกไว้แน่! ปล่อยฉัน!”
“ฉันเป็นผู้ใช้พลังพิเศษมิติระดับสาม เป็นผู้มีพลังพิเศษที่มีมิติส่วนตัวใหญ่ที่สุดในฐานที่มั่นเมืองจิง! ใครให้ความกล้าพวกแกมาทำอะไรฉัน?!”
“กฎของฐานที่มั่นห้ามทรมานผู้มีพลังพิเศษ! รีบปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!”
สิ่งที่ตอบกลับมา มีเพียงผู้ลงมือที่เงียบงัน กับแส้อีกเส้นที่ฟาดลงมาอย่างไร้ความปรานี
ต่อมา ความเจ็บปวดแสนสาหัสบดขยี้ความหวังริบหรี่และความอดทนทั้งหมด หล่อนเริ่มสารภาพอย่างสับสนไม่รู้เรื่อง ราวกับคนจมน้ำที่คว้าท่อนไม้ไว้ได้
“ฉันเป็นคนวางยา... ผู้ชายสองคนนั้นฉันเป็นคนหามา... ฉันเป็นคนบอกตำแหน่งให้พวกเขา...”
“ในน้ำผลไม้แก้วนั้นไม่ได้มีแค่ผงยา ยังมีน้ำจากหญ้าอินหยางที่กลายพันธุ์ด้วย ฤทธิ์กระตุ้นกำหนัดแรงกว่าปกติสิบเท่า ต่อให้เป็นผู้มีพลังพิเศษระดับสี่ก็ยังต้านไม่ไหว...”
ผู้ลงมือยังคงเงียบงัน มือไม่หยุดชะงักแม้แต่น้อย ราวกับสิ่งที่หล่อนพรั่งพรูออกมาเป็นเพียงเสียงรบกวนที่ไม่สำคัญ
สติของกูเซียงหวันค่อย ๆ พังทลายลงท่ามกลางความเจ็บปวดแสนสาหัสและประสาทสัมผัสที่แปรปรวนเพราะฤทธิ์ยา
ไม่จำเป็นต้องสอบสวนอีกต่อไป หล่อนเหมือนก๊อกน้ำเสียที่เปิดค้าง พ่นแผนการสกปรกทั้งหมดออกมารวดเดียว
“ตอนแรก... ตอนแรกฉันตั้งใจจะล่อหล่อนไปที่ห้องของคุณเซี่ย... แต่หล่อน... หล่อนหนีไปเอง... ฉันเลยต้องเปลี่ยนเป็นคนอื่น...”