ฝ่ามือของเซี่ยเผยจิ้นกดประคองท้ายทอยของเธอไว้ อีกมือโอบเอวแล้วกระชับแน่นขึ้นเรื่อย ๆ จนข้อนิ้วเกร็งขาวซีด
เขาสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลและสั่นระริกของร่างในอ้อมแขน ได้ลิ้มรสกลิ่นหอมหวานจาง ๆ จากริมฝีปากของเธอ
เหตุผลในใจตึงเครียดราวกับสายธนูที่ขึงจนตึง
เธอถูกวางยา แม้ฤทธิ์ยาจะคลายไปแล้ว แต่ความทรงจำของร่างกายและความปรารถนาที่พลังพิเศษปลุกขึ้นมายังคงอยู่
ตอนนี้เธอไม่มีสติ อย่างน้อยก็ไม่ได้มีสติเต็มที่
ส่วนเขา...ก็ไม่มีสติเช่นกัน
ความโกรธ ความหวาดหวั่นที่ยังหลงเหลือ และความปรารถนาครอบครองอันมืดมนซึ่งถูกจุดขึ้นเพราะตอนนี้เธอพึ่งพาเขาอย่างหมดใจ ต่างโหมกระหน่ำอยู่ในอกไม่หยุด
เขาถอยห่างจากเธออีกครั้งอย่างกะทันหัน ลมหายใจหนักหน่วง หน้าผากแนบกับหน้าผากของเธอ คลื่นมืดมิดในดวงตาพลุ่งพล่านราวกับจะกลืนเธอลงไปทั้งคน
“หลินหราน” เสียงเขาต่ำแหบ เอ่ยทีละคำราวกับคาถาและคำเตือน “อย่ามาเสียใจทีหลัง”
สิ้นเสียงแล้วเขากลับหยุดนิ่งไม่ขยับ เพียงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาพร่ามัวของเธอ
ราวกับกำลังรอคอย
และคล้ายกำลังข่มใจเป็นครั้งสุดท้าย
หลินหรานสับสนกับการที่เขาผละออกไปอย่างฉับพลัน
ความปรารถนาที่ไร้ทางระบายในกายทำให้เธอขมวดคิ้วอย่างอึดอัด
เธอขยับเข้าไปซุกในอ้อมแขนเขาอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว
พึมพำเสียงขึ้นจมูกว่า “จิ้น...จิ้นจิ้น...”
เสียงครางแผ่วเบานั้นไล้ผ่านสายธนูแห่งเหตุผลเส้นสุดท้ายของเขา
เขาหลับตาลง ข่มความปรารถนาและโทสะที่พลุ่งพล่านให้กลับไปอยู่ในส่วนลึกสุดอย่างฝืนทน—ยังไม่ถึงเวลา อย่างน้อยก็ไม่ควรเป็นที่นี่
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง พายุร้ายในดวงตาถูกกลบด้วยความสงบลึกล้ำดุจสระน้ำเงียบงัน